Ma Valse
Regardez-moi sourire comme une rose au vent
Flotter mon délire sous le désir ardent
Être vivante et reine dans mon monde innocent
De ces pluies de lumière qui fondent sur mon champ
Regardez-moi m'ouvrir à l'amour qui m'attend
Ses bras et ses soupirs qui me chauffent le sang
La mousse sous mes pieds comme un tapis de soie
Un socle pour mon lit, m'abandonner parfois
Regardez-moi souffrir quand je ne m'aime plus
Que j'ai peur d'être vue et d'être mise à nu
Quand je suis vulnérable et que personne n'entend
La grandeur de l'horreur qui gronde et qui méprend
Regardez ce grand vide, cet inconnu si tendre
Que j'aimerais succomber et ne plus rien attendre
Un silence qui fait peur, qui ne peut plus surprendre
Car je connais mille fois la saveur de ses cendres
L'amour en bandoulière comme un cadeau volé
Je voudrais être mère pour mieux me consoler
Pour me donner l'accueil, l'écoute et le sursis
Me donner la douceur, me donner du répit
Comment donner à soi cet amour qu'on attend
Qui n'est jamais assez et qu'on ne sais pas prendre
Que même si l'on surprend son cœur sourire parfois
On le referme si vite, de peur que l'on se noie
Et puis un soir, un jour, on n'ose l'accepter
Cette perle, ce sésame qu'on avait bien caché
Au creux de notre oubli, au bord de la jetée
Contemplant le ciel roux des rêves effacés
C'est la fin qui surgit comme une rage au ventre
L'ardeur insaisissable qui crie et qui nous hante
Comme un vieux fantôme las de n'être reconnu
Être écouté sans crainte pour pouvoir être lu
Regardez-moi me battre contre rien, contre tout
Prisonnière de ma cage que j'ai construite par bout
Racontant mon histoire pour ne pas l'oublier
Elle me serre aujourd'hui la gorge, ma liberté
J'en ai fini, assez, assez d'être victime
D'une peur insensée qui chanterait son hymne
Que je porte en moi comme un drapeau flottant
Par la brise des anciens dans l'arbre du néant
Je termine l'histoire, je laisse aller le vent
Je lui redonne l'espoir et le souffle d'antan
Je remets à la terre ces croyances erronées
Que l'ont m'a bien apprises et qui sont mal fondées
Si je veux vivre ce monde, ma vie à ma façon
J'accepte de vivre ma loi, allier mon âme à ma raison
Je lâche prise, j'ose me vivre
Je lâche prise, et j'ose vivre
Mijn Valse
Kijk naar me glimlachen als een roos in de wind
Drijven mijn waanzin onder de vurige wens
Leven en koningin zijn in mijn onschuldige wereld
Van die regen van licht die op mijn veld valt
Kijk naar me open voor de liefde die op me wacht
Zijn armen en zuchten die mijn bloed verwarmen
Het mos onder mijn voeten als een zijden tapijt
Een basis voor mijn bed, me soms overgeven
Kijk naar me lijden als ik mezelf niet meer hou
Dat ik bang ben om gezien te worden en om bloot te staan
Als ik kwetsbaar ben en niemand hoort
De grootheid van de horror die rommelt en misleidt
Kijk naar die grote leegte, die onbekende zo teder
Die ik zou willen overgeven en niets meer verwachten
Een stilte die angst aanjaagt, die niet meer kan verrassen
Want ik ken duizend keer de smaak van zijn as
De liefde als een schoudertas, als een gestolen cadeau
Ik zou moeder willen zijn om mezelf beter te troosten
Om me de ontvangst, de luister en de uitstel te geven
Me de zachtheid te geven, me wat rust te geven
Hoe geef je jezelf die liefde waar je op wacht
Die nooit genoeg is en die je niet kunt pakken
Dat zelfs als je je hart soms ziet glimlachen
Je het zo snel weer sluit, uit angst om te verdrinken
En dan op een avond, op een dag, durf je het niet te accepteren
Die parel, dat sésame dat we goed verborgen hadden
In de diepte van onze vergetelheid, aan de rand van de kade
Kijkend naar de roestige lucht van gewiste dromen
Het is het einde dat opduikt als een woede in de buik
De ongrijpbare vurigheid die schreeuwt en ons achtervolgt
Als een oude geest moe om niet erkend te worden
Gehoord worden zonder angst om gelezen te kunnen worden
Kijk naar me vechten tegen niets, tegen alles
Gevangen in mijn kooi die ik stukje bij beetje heb gebouwd
Mijn verhaal vertellen om het niet te vergeten
Het knijpt me vandaag de keel dicht, mijn vrijheid
Ik ben klaar, genoeg, genoeg om slachtoffer te zijn
Van een onzinnige angst die zijn hymne zou zingen
Die ik in me draag als een wapperende vlag
Door de bries van de oudsten in de boom van het niets
Ik beëindig het verhaal, ik laat de wind gaan
Geef hem de hoop en de adem van vroeger terug
Ik geef deze foute overtuigingen terug aan de aarde
Die me goed zijn geleerd en die slecht gefundeerd zijn
Als ik deze wereld wil leven, mijn leven op mijn manier
Accepteer ik om mijn wet te leven, mijn ziel met mijn rede te verenigen
Ik laat los, ik durf mezelf te leven
Ik laat los, en ik durf te leven