Infinituaren Amaiera
Ikustezina naizen momentu hauetan
Nire hegalak zabaltzen hasten naiz
Besarkatzen nauen urdin deep hodeitsu batek
Haizearekin narama
Eta koloreak pizten dira, laranjak, gorri eta moreak.
Margoztear dagoen pintura bat da
Itsasaldeko haizeak dakarren arnasak
Gorantz zuzentzen ditu nire hegoak
Eta atmosferako mikrousainak odolean sartzen dira
Utz nazazu ametsetan, espazioa ere ukitu dut eta
Metalezko txorien besoetan
Hasten naiz dantzan,
Eta korrika noa kartela irakurtzen dudanean,
Ezin da ibili hegaletan.
Puztu eta lehertu egin naiz
Eta nire zatiak ez dira ikustezinak
Lurrera buruz behera bota dira
Harezko gazteluak egitera
Utz nazazu ametsetan, espazioa ere ukitu dut eta
Utz nazazu ametsetan, infinituaren amaiera aurkitu dut eta.
El Fin del Infinito
En estos momentos invisibles
Mis alas comienzan a extenderse
Por un abrazo de un profundo azul oscuro
Nos movemos con el viento
Y los colores se encienden, naranjas, rojos y morados
Es una pintura que está a punto de secarse
Los vientos del atardecer traen sus suspiros
Enderezan mis alas hacia arriba
Y los microsusurros de la atmósfera se cuelan en mi oído
Déjame en tus sueños, he tocado incluso el espacio
En las garras de aves de metal
Comienzo a bailar
Y cuando corro a leer el cartel
No puedo quedarme en las alturas
He sido perforado y desgarrado
Y mis partes no son invisibles
Han caído hacia la tierra
Para construir castillos de arena
Déjame en tus sueños, he tocado incluso el espacio
Déjame en tus sueños, he encontrado el fin del infinito