Woensdagavond, Donderdagmorgen
toen op woensdagavond zat hij bij me op de bank
met de trein van vijf over zes, avondretour
nee hij at niet mee had op het station al wat gesnackt
de laatste tijd had hij toch al niet zo'n trek
nee hij kwam zomaar even langs, het was al weer zo lang geleden
dat we als vrienden op de fiets naar de middelbare school toe reden
ik heen op kop jij terug, soms de hele weg gezwegen
jij was het die altijd zei: hoe de wind ook waait ik heb hem altijd tegen
we zouden samen nog eens naar Parijs of dan tenminste Amsterdam
maar op de een of andere manier kwam het daar nooit van
na het sportjournaal zei jij zullen we weer eens net als vroeger
net als toen ik heb nog geen zin al met de trein terug te gaan
ouderwets in onze kroeg de week doormidden zagen
morgen tijd genoeg tijd genoeg om op te staan
als vanouds zo vertrouwd vergat jij me weer te vragen
of ik dat eigenlijk ook wel wilde weer als vroeger naar de kroeg
ik wilde geen zeikerd lijken ook al moest ik morgen werken
het mooiste moment om afscheid te nemen is 's morgens vroeg
zeiden we tegen elkaar als we naar huis toe reden
na elk eindexamenfeest aan het einde van de nacht
en langs slierten ochtendnevel reden we over wegen
met alle twee een leeg hoofd en voor ons een lege dag
pas toen na alle pilsjes kwam het hoge woord eruit
dat ze een ander had en ze had het al die tijd verzwegen
en je huilde op mijn schouder en ik wist ook niet wat
en jij zei: hoe de wind ook waait ik heb hem altijd tegen
en we zouden samen nog ooit naar Parijs of tenminste Amsterdam
maar op de een of andere manier kwam het er niet van
en dat ik een vriend was een echte vriend was
nu wel dacht ik maar het was genoeg
ook al was het maar woensdagavond alleen de bank en de TV
ik dacht: het mooiste moment om afscheid te nemen is 's morgens vroeg
zeiden we tegen elkaar als we naar huis toe reden
na een eindexamenfeest aan het einde van de nacht
en langs slierten ochtendnevel reden we over wegen
met alle twee een leeg hoofd en voor ons een lege dag
laten we het weer doen dat we het nu goed doen
we nemen afscheid maar dan ook voor goed
Miércoles por la noche, Jueves por la mañana
cuando el miércoles por la noche él estaba en mi sofá
con el tren de las seis y cinco, boleto de vuelta por la noche
no cenó conmigo, ya había picoteado algo en la estación
últimamente no tenía mucho apetito
no vino de repente, ya había pasado tanto tiempo
desde que íbamos juntos en bicicleta a la escuela secundaria como amigos
yo adelante, tú atrás, a veces en silencio todo el camino
eras tú quien siempre decía: no importa cómo sople el viento, siempre lo tengo en contra
íbamos a ir juntos a París o al menos a Ámsterdam
pero de alguna manera nunca sucedió
después del resumen deportivo, dijiste ¿qué tal si volvemos a ser como antes?
como cuando no tengo ganas de volver en tren
como antes, en nuestro bar, cortando la semana por la mitad
mañana habrá tiempo suficiente para levantarse
como antes, tan familiar, olvidaste preguntarme de nuevo
si realmente quería volver al bar como antes
no quería parecer un amargado, aunque tuviera que trabajar mañana
el mejor momento para despedirse es temprano por la mañana
nos decíamos cuando volvíamos a casa
después de cada fiesta de fin de curso al final de la noche
y conducíamos por carreteras cubiertas de niebla matutina
con la mente en blanco los dos y un día vacío por delante
solo cuando ya habíamos tomado varias cervezas salió la verdad
que tenía a otra persona y lo había estado ocultando todo este tiempo
lloraste en mi hombro y yo tampoco sabía qué hacer
y dijiste: no importa cómo sople el viento, siempre lo tengo en contra
íbamos a ir juntos a París o al menos a Ámsterdam
pero de alguna manera nunca sucedió
y que yo era un amigo, un verdadero amigo
ahora lo pensaba pero era suficiente
aunque solo fuera miércoles por la noche, solo el sofá y la TV
pensé: el mejor momento para despedirse es temprano por la mañana
nos decíamos cuando volvíamos a casa
después de una fiesta de fin de curso al final de la noche
y conducíamos por carreteras cubiertas de niebla matutina
con la mente en blanco los dos y un día vacío por delante
hagámoslo de nuevo, hagámoslo bien esta vez
nos despedimos, pero esta vez para siempre