395px

Como Te Olvidé

Zeedijk

Zoals Ik Je Vergeten Was

voor het huis van je ouders
bij de poort van je oude school
heb ik je gezocht en in het park waar we zaten
urenlang rondgedoold

in de mensen die je kende
in de brieven die je schreef
heb ik gesprokkeld en bijeengeraapt
wat er van je achterbleef

en ik kleurde binnen die lijnen
in gedachten jouw beeltenis
nam er afstand van en zei tot mezelf
dat ik je helemaal niet miste

maar nu wordt het weer langzaam licht
een zacht vergeven ontwaakt
jij komt naar voren uit de nacht als een roman die ik ooit eerder las
zo vertrouwd, zo gewoon je bent precies zo
zoals ik je vergeten was

ze zeggen dat je pas weet wat je mist
als ze weg is, als ze er niet meer is
en die liedjes blijven galmen, tot je vergeten bent
en haar niet meer kent

nu wordt het weer langzaam licht
een zacht vergeven ontwaakt
jij komt naar voren uit de nacht als een roman die ik ooit eerder las
zo vertrouwd zo gewoon je bent precies zo
zoals ik je vergeten was

en bij het gloren van de ochtend
schets ik de jongen die ik ben
neem er afstand van en schrik even
nu ik jou in mezelf herken

nu wordt het weer langzaam...

Como Te Olvidé

frente a la casa de tus padres
en la puerta de tu antigua escuela
te busqué y en el parque donde solíamos estar
deambulé durante horas

en las personas que conocías
en las cartas que escribiste
recolecté y reuní
todo lo que quedó de ti

y pinté dentro de esas líneas
en mi mente tu imagen
me alejé y me dije a mí mismo
que en realidad no te extrañaba

pero ahora la luz vuelve lentamente
un suave perdón despierta
tú emerges de la noche como una novela que leí antes
tan familiar, tan común, eres exactamente así
como te olvidé

dicen que solo sabes lo que extrañas
cuando se va, cuando ya no está
y esas canciones siguen resonando, hasta que la olvidas
y ya no la reconoces

ahora la luz vuelve lentamente
un suave perdón despierta
tú emerges de la noche como una novela que leí antes
tan familiar, tan común, eres exactamente así
como te olvidé

y al amanecer
dibujo al chico que soy
me alejo y me asusto un poco
al reconocerte en mí

ahora la luz vuelve lentamente...

Escrita por: