До свидания (do svidaniya)
Луна убывает
Такое бывает
Я иду стричься
Меня убивают
Из эмки стреляют
В левую мышцу
И не попадают
Что тоже бывает
Сбиты прицелы
И я улыбаюсь
Живу и не старюсь
Четырнадцать целых лет
До свиданья, мой любимый город
Я почти попала
В хроники твои
Ожиданье, самый скучный повод
Нам с тобой так мало
Надо для двоих
Потухли все звёзды
Совсем от морозов
Все потемнели
Пожухли те розы
Вызвали слёзы
И надоели
Ненужная проза
Из-за мороза
Будет ли белой?
А я улыбаюсь
Живу и стараюсь
И волосы целые
До свиданья, мой любимый город
Я почти попала
В хроники твои
Ожиданье, самый скучный повод
Нам с тобой так мало
Надо для двоих
До свиданья, мой любимый город
Я почти попала
В хроники твои
Ожиданье, самый скучный повод
Как же я устала
Думать за двоих
До свиданья, мой любимый город
Я почти попала
В хроники твои
До свиданья!
Tot ziens (do svidaniya)
De maan slinkt
Dat gebeurt soms
Ik ga mezelf laten knippen
Ze maken me dood
Vanuit een auto schieten ze
In mijn linkerbeen
Maar ze raken niet
Dat komt ook voor
De richtingen zijn verspeeld
En ik glimlach
Ik leef en probeer niet ouder te worden
Veertien jaren
Tot ziens, mijn geliefde stad
Ik ben bijna gevallen
In jouw kronieken
Wachten, de saaiste reden
Voor ons is het zo weinig
Wat nodig is voor twee
Alle sterren zijn gedimd
Helemaal door de kou
Alles is verduisterd
Die rozen zijn verwelkt
Hebben tranen gewekt
En gaan vervelen
Onnodige proza
Door de kou
Zal het wit zijn?
En ik glimlach
Ik leef en probeer
En mijn haar is heel
Tot ziens, mijn geliefde stad
Ik ben bijna gevallen
In jouw kronieken
Wachten, de saaiste reden
Voor ons is het zo weinig
Wat nodig is voor twee
Tot ziens, mijn geliefde stad
Ik ben bijna gevallen
In jouw kronieken
Wachten, de saaiste reden
Wat ben ik moe
Om voor twee te denken
Tot ziens, mijn geliefde stad
Ik ben bijna gevallen
In jouw kronieken
Tot ziens!