De stilte van het land
de verre heuvels maken
trage bogen aan de einder
en het kopergele koren
blikkert in de zon
langsheen de open velden
door het eeuwig groen der weiden
loopt het oude wagenpad zijn weg
doorheen de mulle grond
en onder in het dal
tussen het groene loof der eiken
ligt het kleine dorp verscholen
als in een oud verhaal
witgekalkte gevels
zoete geuren van jasmijnen
alsof er nooit iets was veranderd
en de tijd had stilgestaan
de dorpstraat ligt verlaten
in de schaduw van de huizen
alleen een trage fietser
maakt krassen in het grint
door de openstaande ramen
komt de geur van de fornuizen
het gefluister van de vrouwen
of het schreien van een kind
en over de bruine velden
trekken traag de brede paarden
langs de flanken van de heuvels
plooien in het warme zand
de boerenlijven buigen
over de verse aarde
alsof de grote meester Breughel
ze daar had neergeplant
En hoog over dit alles
klinkt een zachte melodie
als een teken van de verre overkant
de stilte van het land
hier leeft men met de eenvoud
maar toch als kleine goden
op het ritme der seizoenen
een vredevol bestaan
met regen zon en wind
als trouwe bondgenoten
bewerkt men er de aarde
zoals men eeuwen heeft gedaan
alsof de grenzen tussen heden
en verleden zijn verschoven
alsof er nooit iets was veranderd
en de tijd had stilgestaan
Want hoog over dit alles
klinkt een zachte melodie
als een teken van de verre overkant
de stilte van het land
de stilte van het land
Die Stille des Landes
Die fernen Hügel ziehen
langsame Bögen am Horizont
und das kupfergelbe Korn
blitzt in der Sonne
entlang der offenen Felder
durch das ewige Grün der Wiesen
führt der alte Wagenweg seinen Pfad
durch den lockeren Boden
und unten im Tal
zwischen dem grünen Laub der Eichen
liegt das kleine Dorf verborgen
wie in einer alten Geschichte
weiß gekalkte Fassaden
süße Düfte von Jasminen
als ob sich nie etwas verändert hätte
und die Zeit stillgestanden wäre
Die Dorfstraße liegt verlassen
im Schatten der Häuser
nur ein langsamer Radfahrer
zieht Spuren im Kies
Durch die offenen Fenster
kommt der Duft der Herde
das Flüstern der Frauen
oder das Weinen eines Kindes
und über die braunen Felder
ziehen langsam die breiten Pferde
entlang der Hänge der Hügel
falten im warmen Sand
beugen sich die Bauernkörper
über die frische Erde
als hätte der große Meister Breughel
sie dort gepflanzt
Und hoch über allem
ertönt eine sanfte Melodie
wie ein Zeichen von der fernen Seite
Die Stille des Landes
Hier lebt man in Einfachheit
aber doch wie kleine Götter
im Rhythmus der Jahreszeiten
ein friedvolles Dasein
mit Regen, Sonne und Wind
als treue Verbündete
bearbeitet man die Erde
wie man es seit Jahrhunderten getan hat
als ob die Grenzen zwischen Gegenwart
und Vergangenheit verschoben wären
als ob sich nie etwas verändert hätte
und die Zeit stillgestanden wäre
Denn hoch über allem
ertönt eine sanfte Melodie
wie ein Zeichen von der fernen Seite
Die Stille des Landes
Die Stille des Landes