De stilte van het land
de verre heuvels maken
trage bogen aan de einder
en het kopergele koren
blikkert in de zon
langsheen de open velden
door het eeuwig groen der weiden
loopt het oude wagenpad zijn weg
doorheen de mulle grond
en onder in het dal
tussen het groene loof der eiken
ligt het kleine dorp verscholen
als in een oud verhaal
witgekalkte gevels
zoete geuren van jasmijnen
alsof er nooit iets was veranderd
en de tijd had stilgestaan
de dorpstraat ligt verlaten
in de schaduw van de huizen
alleen een trage fietser
maakt krassen in het grint
door de openstaande ramen
komt de geur van de fornuizen
het gefluister van de vrouwen
of het schreien van een kind
en over de bruine velden
trekken traag de brede paarden
langs de flanken van de heuvels
plooien in het warme zand
de boerenlijven buigen
over de verse aarde
alsof de grote meester Breughel
ze daar had neergeplant
En hoog over dit alles
klinkt een zachte melodie
als een teken van de verre overkant
de stilte van het land
hier leeft men met de eenvoud
maar toch als kleine goden
op het ritme der seizoenen
een vredevol bestaan
met regen zon en wind
als trouwe bondgenoten
bewerkt men er de aarde
zoals men eeuwen heeft gedaan
alsof de grenzen tussen heden
en verleden zijn verschoven
alsof er nooit iets was veranderd
en de tijd had stilgestaan
Want hoog over dit alles
klinkt een zachte melodie
als een teken van de verre overkant
de stilte van het land
de stilte van het land
The Silence of the Land
the distant hills
make slow arches on the horizon
and the copper-yellow wheat
glistens in the sun
along the open fields
through the eternal green of the meadows
the old cart path makes its way
through the soft ground
and down in the valley
between the green leaves of the oaks
lies the small village hidden
as in an old tale
whitewashed facades
sweet scents of jasmine
as if nothing had ever changed
and time had stood still
the village street lies deserted
in the shadow of the houses
only a slow cyclist
makes scratches in the gravel
through the open windows
comes the smell of the stoves
the whisper of the women
or the crying of a child
and over the brown fields
draw slowly the broad horses
along the flanks of the hills
folding in the warm sand
the farmers' bodies bend
over the fresh earth
as if the great master Breughel
had planted them there
And high above all this
sounds a soft melody
as a sign from the distant shore
the silence of the land
here one lives with simplicity
but yet like small gods
on the rhythm of the seasons
a peaceful existence
with rain sun and wind
as faithful allies
they work the earth
as they have done for centuries
as if the boundaries between present
and past have shifted
as if nothing had ever changed
and time had stood still
For high above all this
sounds a soft melody
as a sign from the distant shore
the silence of the land
the silence of the land