Zotte morgen
de nacht sluipt weg de lucht verbleekt
de schimmen vluchten zwijgend
en aan de verre horizon
begint de zon te stijgen
en daar trekt uit de nevel op
de klaarte van de dageraad
met in zijn schoot geborgen
de zotte morgen
de stad ontwaakt de eerste trein
breekt door de stilte en op zijn
signaal begint de wildedans der dwazen
de mens kruipt uit zijn ledikant
denkt aan zijn werk en met zijn krant
ijlt hij nog halfslaperig door de straten
de wereld herneemt zijn zotte zorgen
het ritme van de zotte morgen
nu kleurt de einder rood en valt
de kou zacht door de ramen
de stilte vlucht voor al't lawaai
dat opstijgt uit de straten
en daar is dan de morgen weer
een schaterlach en elke keer
verdrijft hij zonder schromen
de nacht de dromen
de stad wordt wild en auto's razen
door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
wordt nu door niemand meer begrepen
mensen lopen naast elkaar
een verre groet een stil gebaar
want alles wordt nu door de tijd gemeten
de wereld herneemt zijn zotte morgen
het ritme van de zotte morgen
maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
diep onder't loof verscholen
hier komt geen mens of geen geluid
d?oneindige rust verstoren
terwijl de stad nu raast en schreeuwt
de morgen zijn bevelen geeft
wordt hier bij't ochtendgloren
de dag geboren
en ook de kinderen en de dwazen
blijven tussen de rozen slapen
ver en veilig geborgen
voor het ritme van de zotte morgen
Mañana loco
La noche se escapa El cielo palidece
las sombras huyen silenciosamente
y en el horizonte lejano
el sol comienza a salir
y se retira de la nebulosa
la lista del amanecer
con rescatado en su regazo
la locura de mañana
la ciudad despierta el primer tren
rompe a través del silencio y en su
señal comienza la danza salvaje de los tontos
El hombre se arrastra de su cuna
piensa en su trabajo y con su periódico
Todavía está medio dormido por las calles
el mundo vuelve a tomar sus locas preocupaciones
el ritmo del loco mañana
ahora el infinito se vuelve rojo y cae
el frío suavemente a través de las ventanas
El silencio huye de todo el ruido
que se levanta de las calles
y no es la mañana de nuevo
una risa y cada vez
expulsa sin fregar
la noche los sueños
la ciudad se vuelve salvaje y los coches están furiosos
a través de sus puertas y el último
el descanso es expulsado de su escondite
las aves huyen de dolor
de sus torres para su canción
ya no es entendido por nadie
la gente camina uno al lado del otro
Un saludo lejano Un gesto silencioso
porque todo se mide ahora por el tiempo
el mundo vuelve a tomar su locura mañana
el ritmo del loco mañana
Pero el país sigue durmiendo
escondido profundamente bajo el follaje
aquí viene ningún hombre o ningún sonido
¿D?perturbar el descanso infinito
como la ciudad está ahora furiosa y gritando
la mañana da sus órdenes
está aquí al amanecer
el día nacido
y los niños y los tontos
continuar durmiendo entre las rosas
lejos y salvados de forma segura
para el ritmo de la locura de mañana