Zotte morgen
de nacht sluipt weg de lucht verbleekt
de schimmen vluchten zwijgend
en aan de verre horizon
begint de zon te stijgen
en daar trekt uit de nevel op
de klaarte van de dageraad
met in zijn schoot geborgen
de zotte morgen
de stad ontwaakt de eerste trein
breekt door de stilte en op zijn
signaal begint de wildedans der dwazen
de mens kruipt uit zijn ledikant
denkt aan zijn werk en met zijn krant
ijlt hij nog halfslaperig door de straten
de wereld herneemt zijn zotte zorgen
het ritme van de zotte morgen
nu kleurt de einder rood en valt
de kou zacht door de ramen
de stilte vlucht voor al't lawaai
dat opstijgt uit de straten
en daar is dan de morgen weer
een schaterlach en elke keer
verdrijft hij zonder schromen
de nacht de dromen
de stad wordt wild en auto's razen
door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
wordt nu door niemand meer begrepen
mensen lopen naast elkaar
een verre groet een stil gebaar
want alles wordt nu door de tijd gemeten
de wereld herneemt zijn zotte morgen
het ritme van de zotte morgen
maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
diep onder't loof verscholen
hier komt geen mens of geen geluid
d?oneindige rust verstoren
terwijl de stad nu raast en schreeuwt
de morgen zijn bevelen geeft
wordt hier bij't ochtendgloren
de dag geboren
en ook de kinderen en de dwazen
blijven tussen de rozen slapen
ver en veilig geborgen
voor het ritme van de zotte morgen
La folle matinée
la nuit s'éclipse, le ciel s'efface
les ombres fuient en silence
et à l'horizon lointain
le soleil commence à grimper
et là, s'élève de la brume
la clarté de l'aube
avec en son sein abritée
tu folle matinée
la ville s'éveille, le premier train
perfore le silence et à son
signal commence la danse des fous
l'homme sort de son lit
pense à son boulot et avec son journal
il déambule encore à moitié endormi dans les rues
tu monde reprend ses folles préoccupations
le rythme de ta folle matinée
maintenant l'horizon s'embrase et tombe
le froid doucement par les fenêtres
le silence fuit devant tout le bruit
qui s'élève des rues
et voilà que le matin revient
un éclat de rire et à chaque fois
il chasse sans vergogne
la nuit, les rêves
la ville devient sauvage et les voitures filent
à travers ses portes et le dernier
repos est chassé de son abri
les oiseaux fuient pleins de chagrin
de ses tours car leur chant
n'est plus compris par personne
les gens marchent côte à côte
d'une salutation lointaine, un geste silencieux
car tout est maintenant mesuré par le temps
le monde reprend sa folle matinée
le rythme de ta folle matinée
mais le pays lui-même dort encore sa cuite
profondément caché sous le feuillage
ici, aucun homme ni aucun bruit
ne vient troubler l'infinie paix
tandis que la ville maintenant rugit et crie
le matin donne ses ordres
ici, à l'aube naissante
le jour est né
et aussi les enfants et les fous
restent dormir parmi les roses
loin et en sécurité abrités
du rythme de ta folle matinée