Tesáno do Kamene
Nemyslím na věci věčné,
sluníčko když sedmitečné,
bez projevu chvály díku,
z Everestu prostředníku,
krovky rudé zvedá
a letí…
Před večeří, než se setmí,
z okna vrhám pohled letmý.
Zase voní kyprá hlína,
zpoza brány cintorína.
To co Vy, to byli my, tesáno do kamene.
To co my, budete Vy, někdy se zapomene.
Mládí - pomine.
Krása - pomine.
Láska - pomine.
Co potom zůstane
jemine, jemine nám.
Vstanou noví bojovníci,
věrozvěsti, podvodníci
všechno už tu jednou bylo
něco zbylo, jiný shnilo.
To co Vy, to byli my, tesáno do kamene.
To co my, budete Vy, někdy se zapomene.
Pýcha - pomine.
Závist - pomine.
Nenávist - pomine.
Co potom zůstane
jemine, jemine nám.
Pravil jeden pán mi moudrý,
ať zůstane co je dobrý,
přijde chvíle zpátky hledět,
ať se není za co stydět.
To co Vy, to byli my, tesáno do kamene.
To co my, budete Vy, někdy se zapomene.
Mládí - pomine.
Krása - pomine.
Láska - pomine.
Co potom zůstane
jemine, jemine…
Pýcha - pomine.
Závist - pomine.
Nenávist - pomine.
Zůstanou vzpomínky,
v mozaice kamínky
nám, nám, nám, nám, nám.
Talla en Piedra
No pienso en cosas vanas,
el sol cuando se pone,
sin expresión de elogio o agradecimiento,
del Everest intermediario,
levanta las mejillas rojas
y vuela...
Antes de la noche, antes de que oscurezca,
lanzo una mirada fugaz por la ventana.
Otra vez huele a tierra fértil,
detrás de la puerta del cementerio.
Lo que ustedes fueron, fuimos nosotros, tallado en piedra.
Lo que nosotros somos, serán ustedes, a veces se olvida.
Juventud - pasará.
Belleza - pasará.
Amor - pasará.
¿Qué quedará entonces?
delicadamente, delicadamente para nosotros.
Se levantarán nuevos guerreros,
herederos, estafadores,
todo ya estuvo aquí una vez,
algo quedó, otros se pudrieron.
Lo que ustedes fueron, fuimos nosotros, tallado en piedra.
Lo que nosotros somos, serán ustedes, a veces se olvida.
Orgullo - pasará.
Envidia - pasará.
Odio - pasará.
¿Qué quedará entonces?
delicadamente, delicadamente para nosotros.
Un sabio caballero me dijo,
que lo bueno permanecerá,
llegará el momento de buscar de nuevo,
que no hay de qué avergonzarse.
Lo que ustedes fueron, fuimos nosotros, tallado en piedra.
Lo que nosotros somos, serán ustedes, a veces se olvida.
Juventud - pasará.
Belleza - pasará.
Amor - pasará.
¿Qué quedará entonces?
delicadamente, delicadamente...
Orgullo - pasará.
Envidia - pasará.
Odio - pasará.
Permanecerán los recuerdos,
en el mosaico de piedrecitas
para nosotros, nosotros, nosotros, nosotros, nosotros.