Frysk Folksliet
Frysk bloed tsjoch op! wol nou ris brûze en siede,
En bounzje troch ús ieren om!
Flean op! Wy sjonge it bêste lân fandíerde,
It Fryske lân fol eare en rom.
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Ompolske fan it hege sâlte wetter,
Fortroppe op in terp of stins,
Hien 'd'âlde Friezen yn de wrâld net,
Har lân en frijdom wie har winsk,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Fij fan it jok fan stege, frjemde hearen,
Faek earm ek, mar dochs sterk en frij,
Stie d'âlde Fries stânfêst by syn menearen,
Hy wie in Fries, as Fries stoar hy,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Troch waer en wyn, tsjin need en dea to striden,
Mei 't gleone swurd yn dízren hân,
Wie wille yn dy fromme, stoere tiden,
Wie 't foar de frijdom fan har lân,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Fan bûgjen frjemd en fij fan leave wurden,
Wie rjucht en sljucht har hert en sin,
Hja bean om neat, mar mei de bleate swurden,
Stie 's'alle twang en oerlêst tsjin,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Sa faek troch stoarm yn djippe sé bidutsen,
Oerâlde leave Fryske groun,
Waerd noait dy fêste taeije bân forbrutsen,
Dy't Friezen oan har lân forboun,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Trochloftich folk fan dizze âlde namme,
Wêz jimmer op dy âlders great;
Bliuw ivich fan dy grize hege stamme,
In grien, in kreftich bloeiend leat,
Klink dan en daverje fier yn it roun,
Dyn âlde eare, o Fryske groun!
Himno de Frisia
¡Sangre frisia, levántate! ¡Quiero que hiervas y burbujees,
Y retumbes a través de nuestras venas!
¡Levántate! Cantamos la mejor tierra de la tierra,
La tierra frisia llena de honor y amplitud.
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Protegidos del alto agua salada,
Elevados en una colina o castillo,
Los antiguos frisios no tenían igual en el mundo,
Su tierra y libertad eran su deseo,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Libres del yugo de señores altivos y extraños,
A menudo pobres, pero aún fuertes y libres,
El antiguo frisio permanecía firme junto a sus compañeros,
Él era un frisio, como frisio murió,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Luchando contra el viento y la lluvia, contra la necesidad y la muerte,
Con la ardiente espada en la mano temblorosa,
Había alegría en esos tiempos piadosos y valientes,
Era por la libertad de su tierra,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Extraños al doblegarse y al hablar con palabras suaves,
Era recta y sincera su mente y corazón,
Ellos no pedían nada, pero con las espadas desnudas,
Se oponían a toda opresión y tiranía,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Tan a menudo azotada por tormentas en el profundo mar,
La antigua y amada tierra frisia,
Nunca se rompió ese fuerte y firme vínculo,
Que unía a los frisios con su tierra,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!
Pueblo noble de este antiguo nombre,
Siempre sé fiel a tus grandes ancestros;
Permanece eternamente de esa gris y alta estirpe,
Un verde, un vigoroso y floreciente linaje,
Resuena y retumba lejos en la redondez,
Tu antiguo honor, oh suelo frisio!