Finfine
Kvazaux mi sercxus nomon
Kiu bone rimus vian
En poeziajxo plej reala
La soleco okazis
Kiel tio kion mi plej volas
Estas cxiam plej malproksima
Cxiu abismo estas mistera
Via korpo estis la plej grava
Mi volas cxiam rememori
En kanzono plej absurda
Ke la vojo plej bela
Nek cxiam estas la plej kurta
Kaj dum sercxo por la rimo kiu rimas
En la versoj kiuj estas viaj
Mi trovas vin kaj mi perdas vin
En cxi brakoj tiuj ne miaj
Finfine
En cxi brakoj tiuj ne miaj
Finfine
En cxi brakoj tiuj ne miaj
Al final
Buscaba mi nombre
Que bien rima con el tuyo
En la poesía más real
La soledad sucedió
Lo que más deseo
Siempre está más lejos
Cada abismo es misterioso
Tu cuerpo fue lo más importante
Quiero recordar siempre
En la canción más absurda
Que el camino más hermoso
No siempre es el más corto
Y mientras busco la rima que encaje
En los versos que son tuyos
Te encuentro y te pierdo
En estos brazos que no son míos
Al final
En estos brazos que no son míos
Al final
En estos brazos que no son míos
Escrita por: Markone Froes