Amsterdam

Amsterdam

Een stoel zonder haastUna cadira sense pressa
Golven willen zonder geluidVolen onades sense son
Een kaart en vier dingen die ik heb gevangenUn full de mapa i quatre coses que he pescat
Als een sleutel die nergens opentCom una clau que no obre enlloc

Ansichtkaarten, van weet ik veel waar, vastgepriktPostals, de no saps on, clavades
Op het oudste stukje hout ter wereldAl tros de fusta més vell del món

We zijnSom
We zijn passagiers aan boordSom passatgers a l'abordatge
In de fles van het berichtDins l'ampolla del missatge
Waar de stroom ons naartoe brengtOn ens porti el corrent
Die zelfs niet werd berekend door de hand van iemandQue ni tan sols va calcular la mà d'algú
Die ons in de zee gooideQue ens va llençar al mar

Een raam was verlichtUna finestra estava encesa
Boven de kust van BabelDamunt la costa de babel
En ik vond mezelf drijvend in AmsterdamI vaig trobar-me tot surant per Amsterdam
Kijkend naar de haven met Jacques BrelMirant el port amb en jacques brel

De rest was een reflectie in het waterLa resta era un reflex a l'aigua
Van de gebouwen die zijn gezonkenDels edificis que han naufragat
En een van de zeelieden zocht de sleutelI un dels mariners buscant la clau
Die op een dag viel en nooit meer werd gevondenQue un dia li va caure i mai més no va trobar

We zijnSom
We zijn passagiers aan boordSom passatgers a l'abordatge
In de fles van het berichtDins l'ampolla del missatge
Waar de wind ons tekentOn ens dibuixi el vent
Zo onzichtbaar dat we het verwarden met het lotTan invisible que hem confós amb el destí

We zijnSom
We zijn passagiers met bagageSom passatgers amb l'equipatge
In de fles van het berichtDins l'ampolla del missatge
Waar de stroom ons naartoe brengtOn ens porti el corrent
Die zelfs niet werd berekend door de hand van iemandQue ni tan sols va calcular la mà d'algú
Die ons in de zee gooideQue ens va llençar al mar