Absurdo

Absurdo

Absurdo

Gisteren dacht ik terugAyer estaba recordando
aan jouw huis... mijn huis...tu casa... mi casa...
Portaal waar de maan zich verveelde met wachten,¡Portal donde la luna se aburrió esperando,
ceder waar de tijd zich parfumeertcedrón por donde el tiempo se perfuma
en voorbijgaat!y pasa!
En als ik zie dat we oud zijn gewordenY al ver que nos pusimos viejos
en meer alleen zijn,y estamos más solos,
voel ik een wals op jouw piano huilensiento un vals en tu piano llorar
en begin ik te denkeny me pongo a pensar
of het niet huilt van liefde.si no llora de amor.

Het was het eerste tijdperkEra la era primera
dat de wallen doet verdwijnenque apaga la ojera
en de bloos aansteekt,y enciende el rubor,
en op een nacht - herinner je je? - een kusy una noche -¿te acuerdas?- un beso
onder de kersenboomdebajo del cerezo
bezegelde onze liefde.sellaba nuestro amor.
De liefde kon een knoop zijnPudo el amor ser un nudo
maar ik betwijfel of het konmas dudo que pudo
vechten om te overwinnen...luchando vencer...
Een huis was arm, het andere rijk...Una casa era pobre, otra rica...
Het is gemakkelijk uit te leggen datFácilmente se explica que
het niet kon zijn.no pudo ser.

Zo, door de herinnering, huil ikAsí, por el recuerdo, lloro
jouw huis... mijn huis...tu casa... mi casa...
jouw liefde, die verwelkt in een gouden doosTu amor, que está marchito en un estuche de oro
mijn liefde, die uiteindelijk - na te zijn gegeven -mi amor, que al fin -de darse- se quedó
zonder gloed is gebleven...sin brasas...
En als ik zie dat we oud zijn gewordenY al ver que nos pusimos viejos
en alles tevergeefs was,y todo fue en vano,
voel ik een wals op jouw piano huilensiento un vals en tu piano llorar
en begin ik te denkeny me pongo a pensar
of het niet huilt van liefde.si no llora de amor.