Imhotep

Imhotep

Imhotep

...Arm, du donkere kind van de wolken,"...Armes, Dunkles Wolkenkind,
hul je weer in een storm,hast Dich erneut in Sturm gehullt,
in een schimmig, zwart gewaadim fadenschein'gen Pechgewand
verban je jezelf in eeuwige nacht.Dich selbst in ew'ger Nacht verbannt.
De ondoordringbare tweede huid,Die undurchdringlich' zweite Haut,
bouwt de grens naar de wereld...-hat die Grenze zur Welt erbaut...-
als een eierschaal, hard als steen,als Eierschale, hart wie Stein,
laat geen licht of warmte binnen.lasst sie kein Licht noch Warme ein.

IJskoude muren, valse woning,Eiskalte Wande, falsches Haus,
geen leven ontsnapt uit jou,kein Leben schlupft aus dir heraus,
geen ongeborene rijpt op,kein ungeborenes reift heran,
alleen een woedende, oude mannur noch ein zorniger, alter Mann
zeurt eeuwig van binnen...-gramt im inneren ewiglich...-
zelfs voor de dood is hij bang.selbst vor dem Tod furchtet er sich."

Arm, duister wolkenkind,"Armes, dunkles Wolkenkind,
de slechtste koers neemt je geest altijd.den schlimmsten Kurs dein Geist stets nimmt.
Je pad van angst is bedrieglijk,Dein Pfad des Grau'ns ist trugerisch,
biedt niets dan pijn en leed voor jou;birgt nichts als Schmerz und Leid fur dich;
scenario's die je angst bedenkt,Szenarien Deine Angst ersinnt,
die nooit waren, niet echt zijn.die niemals war, nicht wirklich sind.
Zo vreselijk raast de storm in jou,So furchtbar tost der Sturm in dir,
dit boze, oude monsterdies bose, alte Ungetier
lokt uit de duisternis naar vorenlockt aus der Finsternis hervor
de afschuwelijke, sissende schaduwkoor,den garstig zischelnd Schattenchor,
die, als een koude, zieke zucht,der, wie ein kalter, kranker Hauch,
zich rotte ophoopt in jouw buik,sich faulig hauft in Deinem Bauch,
en dan als een walgelijke lijkwindund dann als ekler leichenwind
tovert goedheid en schoonheid van jou weg...Gute und Schonheit von dir nimmt..."

Oh, arm, duister wolkenkind."Oh, armes, dunkles Wolkenkind"