Die Stimme Im Sturm

De Stem in de Storm

Die Stimme Im Sturm

Aan de grenzen van dit rijkJenseits der Grenzen dieses Reiches
zwerft een bard door het land.zog eine Bardin weit durch das Land.
Ze kwam met de wind en volgde de morgen,Sie kam mit dem Wind und sie folgte dem Morgen,
de vrijheid van de muzikanten is ver van zorgen...der Spielleute Freiheit ist fern aller Sorgen...
zo vond ze het kasteel aan de rand van de klifund so fand sie das Schloss an der Klippe Rand
en had de tekens niet herkend:und hatte die Zeichen nicht erkannt:
de duisternis van de lucht, het lied van de storm,das Dunkle des Himmels, des Sturmes Lied,
dat haar waarschuwde om te vluchten en nooit terug te keren.das zu fliehen und niemals zur Rückkehr ihr riet.
Maar ze stapte door de poorten, om te zien en te horen...Doch sie schritt durch die Pforten, zu seh'n und zu hör'n...
van wie zou dit kasteel aan de klif zijn?wem mag dieses Schloss an der Klippe gehör'n ?
Ze vond lege gangen en eenzame zalen,Sie fand leere Gänge und einsame Hallen,
stil en verlaten, donker en koud.still und verlassen, dunkel und kalt.
Het was alsof een vloek al het leven had verbannen,Ganz so, als hätte ein Fluch alles Leben verbannt,
en ze voelde al de hand van de angst,und schon spürte sie schaudernd des Grauens hand,
toen ze stappen hoorde, als in de verte vervaagd,als sie Schritte vernahm, wie in Ferne verhallt,
en zag ze in het licht daar niet een gestalte?und sah sie im Licht dort nicht eine Gestalt ?
En ze volgde de schaduw omhoog in de toren,Und sie folgte dem Schatten hinauf in den Turm,
hoog boven de klif, in de woedende storm...hoch über der Klippe, im tosenden Sturm...
en ze bleef plotseling midden in haar stap staan,und verharrte plötzlich mitten im Schritt,
toen uit schaduw en duisternis een man voor haar verscheen.als aus Schatten und Dunkel ein Mann vor sie tritt.
Schrik doorstak haar en angstig aarzelen,Schrecken durchfuhr sie und ängstliches Zaudern,
maar het licht van zijn ogen trok haar in zijn ban,doch das Licht seiner Augen zog sie in Bann,
en met donkere golven die hem omgaven,und mit dunklen Wogen, die ihn umgaben,
leek hij zich te verkwikken aan haar ontzetting...schien er sich an ihrem Entsetzen zu laben...
voordat hij zacht begon te sprekenbevor er leise zu sprechen begann
en vroeg of ze haar treurigste lied voor hem zong.und bat, dass sie ihr traurigstes Lied für ihn sang.
Maar hoe zacht zijn stem ook in haar klonk,Doch so sanft seine Stimme auch erst in ihr klang,
het was als een zwaard dat haar hart doorboorde,war sie doch wie ein Schwert, das ihr Herz durchdrang,
Dus greep ze de luit, met pijn in haar blikSo ergriff sie die Laute, mit Schmerzen im Blick
en voegde zich zo in haar donkere gezicht.und fügte sich so in ihr dunkles Gesicht.
Ze liet de snaren voor hem klinkenSchon liess sie die Saiten für ihn erklingen
en begon een lied over tranen en woede.und begann ein Lied über Tränen und Wut.
De klank van haar stem vulde de ruimtes,Der Klang ihrer Stimme erfüllte die Räume,
en haar zilveren zang schilderde glazen dromen,und ihr silberner Sang malte gläserne Träume,
wakend wat in de eeuwige slaap anders rust;erweckend, was im ewigen Schlaf sonst ruht;
ja, zelfs koude steen huilde tranen van bloed...ja, selbst kalter Stein weinte Tränen aus Blut...
en net als kleuren uit woorden en klank,und gleich wie von Farben aus Wort und aus Klang,
weefde een licht haar, dat zelfs het diepste donker doordrong.wob ein Licht sie, das selbst tiefstes Dunkel durchdrang.
Maar één ding bleef onberoerd koud:Doch eines blieb weiterhin unberührt kalt:
dit gezicht en de blik van die donkere gestalte.das Gesicht und der Blick jener dunklen Gestalt.
Dus vroeg ze uiteindelijk met trillende stem:So fragte sie schliesslich mit bebender Stimme:
"Welch grausames Schicksal schli...""Welch grausames Schicksal schli