Traducción generada automáticamente
Hoe Erg Ik Je Mis
Alex Roeka
Hoe Erg Ik Je Mis
Ik denk aan hoe je liep door de kamer
's morgens vroeg met de zon in het raam.
En Mozart sprong hoog en zwierde terug in een boog
en dat je dan even bleef staan.
En ik denk aan hoe je keek naar de bloemen
Met de blik van een strenge mevrouw
En je frunnikte eens wat aan het dorrende blad,
Want het moest wel bloeien voor jou.
Ik weet niet wie ik ben,
Ik weet niet wat ik doe,
Ik weet niet wat het is.
Ik weet alleen maar hoe,
Hoe erg ik je mis.
En ik denk aan de geuren op zondag
Met die goudbruine kip in de pan.
Wel naar dat hij dood was en zo akelig bloot was,
Maar we aten er drie dagen van.
En ik denk aan hoe je liep door de bergen,
Op weg naar de bron van de Rijn.
En hoe je daar blond in de stilte stond
Met dat gevoel van hier moet ik zijn.
Ik weet niet wie ik ben,
Ik weet niet wat ik doe,
Ik weet niet wat het is.
Ik weet alleen maar hoe,
Hoe erg ik je mis.
En je dempte het licht,
Dromen ging beter in het donker.
Je sleepte me mee,
Achter de droom was het echt.
En we gingen ten onder
En kwamen weer op in het wonder,
Halfdood, halfherboren,
Aan elkaar verloren en gehecht.
Ik weet niet wie ik ben,
Ik weet niet wat ik doe,
Ik weet niet wat het is.
Ik weet alleen maar hoe,
Hoe erg ik je mis
Cuánto te extraño
Pienso en cómo caminabas por la habitación
temprano por la mañana con el sol en la ventana.
Y Mozart saltaba alto y se balanceaba de vuelta en un arco
y tú te quedabas allí por un momento.
Y pienso en cómo mirabas las flores
con la mirada de una señora estricta.
Y jugabas un poco con la hoja marchita,
pues debía florecer para ti.
No sé quién soy,
no sé qué hago,
no sé qué es.
Solo sé cuánto te extraño.
Y pienso en los olores del domingo
con ese pollo dorado en la sartén.
A pesar de que estaba muerto y tan desagradablemente desnudo,
pero comimos de él durante tres días.
Y pienso en cómo caminabas por las montañas,
rumbo a la fuente del Rin.
Y cómo estabas rubia allí en el silencio
con esa sensación de que aquí debo estar.
No sé quién soy,
no sé qué hago,
no sé qué es.
Solo sé cuánto te extraño.
Y atenuabas la luz,
los sueños eran mejores en la oscuridad.
Me arrastrabas contigo,
detrás del sueño estaba la realidad.
Y nos hundimos
y resurgimos en la maravilla,
semimuertos, semirenacidos,
perdidos y unidos el uno al otro.
No sé quién soy,
no sé qué hago,
no sé qué es.
Solo sé cuánto te extraño
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Alex Roeka y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: