Fado Balada

Fado Balada

Fado Balada

Vertel een mooie balladeConta uma linda balada
Van een koning, uit een uniek rijkQue um rei, dum reino sem par
Die, toen hij zijn geliefde verloorVendo morta a sua amada
Wilde zijn borst erenQuis o seu seio honrar

En zo, als een kunstwerk gemaaktE por molde, modelada
Na het verkwisten van een schatDepois de gasto um tesouro
Geboren werd de betoveringNasceu a graça encantada
Van een beker van puur goudDuma taça toda d'ouro

En wanneer hij uit haar dronkE quando por ela bebia
Dronken van de roesMorto por se embriagar
Met verlangen, droevig glimlachte hijSaudoso, triste sorria
Met de wens om te huilenCom vontade de chorar

Op een onberispelijke nachtCerta noite imaculada
Bij het licht van een goddelijke maanÀ luz de um luar divino
Verbaasde hij de hofDeixou a corte pasmada
En ging de zee op zonder bestemmingE fez-se ao mar sem destino

In de zee verlangend naar de genadeNo mar ansiando a graça
Om zich met de dode te verenigenDe com a morta se juntar
Dronk hij vergif uit de bekerBebeu veneno p'la taça
En gooide de beker in de zeeE atirou a taça ao mar

Aan zijn borst is er nietsAo seu seio não há nada
Dat te vergelijken valtQue se possa igualar
Zelfs niet de beker van de balladeNem a taça da balada
Die op de bodem van de zee ligtQue jaz no fundo do mar