Poema de Sete Faces

Poëem van Zeven Gezichten

Poema de Sete Faces

Toen ik geboren werd, een kromme engelQuando nasci, um anjo torto
Die leeft in de schaduwDesses que vivem na sombra
Zei: Ga, Carlos, ga linksaf in het levenDisse: Vai, Carlos, ser gauche na vida

De huizen spioneren de mannenAs casas espiam os homens
Die achter vrouwen aanrennenQue correm atrás de mulheres
De middag zou misschien blauw zijnA tarde talvez fosse azul
Als er niet zoveel verlangens warenNão houvesse tantos desejos

De tram passeert vol met benenO bonde passa cheio de pernas
Witte, zwarte, gele benenPernas brancas, pretas, amarelas
Waarom zoveel benen, mijn God? Vraagt mijn hartPara que tanta perna, meu Deus? Pergunta meu coração
Maar mijn ogenPorém, meus olhos
Vragen nietsNão perguntam nada

De man achter de snorO homem atrás do bigode
Is serieus, eenvoudig en sterkÉ sério, simples e forte
Praat bijna nietQuase não conversa
Heeft weinig, zeldzame vriendenTem poucos, raros amigos
De man achter de bril en de snorO homem atrás dos óculos e do bigode

Mijn God, waarom heb je me verlaten?Meu Deus, por que me abandonaste?
Als je wist dat ik geen God wasSe sabias que eu não era Deus
Als je wist dat ik zwak wasSe sabias que eu era fraco

Wereld, wereld, uitgestrekte wereldMundo, mundo, vasto mundo
Als ik Raimundo heetteSe eu me chamasse Raimundo
Zou het een rijm zijn, geen oplossingSeria uma rima, não seria uma solução
Wereld, wereld, uitgestrekte wereldMundo, mundo, vasto mundo
Vastiger is mijn hartMais vasto é meu coração

Ik had het je niet moeten zeggenEu não devia te dizer
Maar deze MaanMas essa Lua
Maar deze cognacMas esse conhaque
Maakt ons ontroerd als de duivelBotam a gente comovido como o diabo