Padrino Pelado

Padrino Pelado

Padrino Pelado

Saraca, jongens! Dequera, een bruiloft!Saraca, muchachos! Dequera, un casorio!
Oh God, wat een meiden! Alles is bedekt!Uy Dio, que de minas! Ta todo alfombrao!
En die jongens, buurtgasten,Y aquellos pebetes, goriones de barrio,
roepen luid: "Padrino Pelao!"acuden gritando:"Padrino pelao!"

De buurt maakt herrie met zijn gekakel...El barrio alborotan con su algarabia...
Daar, op de stoep, zie je, tussen de menigte,Alla, en la vereda, se ve, entre el monton,
het verwelkte gezicht van een meisjeel rostro marchito de alguna pebeta
dat voor altijd de hoop heeft verloren.que ya para siempre perdio la ilusión.

En zo, op de achtergrond,Y asi, por lo bajo,
praten de oude vrouwenlas viejas del barrio
over de zaakcomentan la cosa
met bewondering:con admiracion:

"Heb je gezien, mevrouw,"Ha visto, señora,
hoe weinig schaamte?que poca vergüenza?
In het wit gekleedVestirse de blanco
nadat ze gezondigd heeft!"después que peco!"

En een Italiaanse boerY un tano cabrero
mompelt bij de deurrezonga en la puerta
omdat een snotneusporque a un cajetiya
het stoofpotje heeft verknald:manyo el estofao:

"Hier, in dit huis"Aqui, en esta casa
kom jij niet binnen.oste non me dentra.
Ik heb het al door,Me sun dado coenta
jij bent een oplichter."que oste es un colao".

"Saraca, jongens: laten we harder schreeuwen!"Saraca, muchachos:gritemos más fuerte!
Oh God, wat een gierigaard! Geen cent heeft hij uitgegeven...Uy Dio, que amarrete! Ni un cobre ha tirao...
Wat een woede, jongens! Hij doet alsof hij het niet doorheeft.Que bronca, muchachos! Se hizo el otario.
Laten we schreeuwen, Pulguita! Padrino Pelao!"Gritemos, Pulguita! Padrino Pelao!"

En dat meisje dat op de stoep staatY aquella pebeta que esta en la vereda
kijkt treurig naar de bruid die voorbijloopt.contempla con pena la novia al pasar.
Haar verwelkte ziel vult zich met angstSe llena de angustia su alma marchita
terwijl ze denkt dat ze nooit de witte uitzet zal hebben.pensando que nunca tendra el blanco ajuar.