María

María

María

Heet je misschien gewoon María..?Acaso te llamaras solamente María..!
Ik weet niet of je de echo was van een oud lied,No sé si eras el eco de una vieja canción,
maar heel lang geleden, was je diep van mijpero hace mucho, mucho, fuiste hondamente mía
over een treurig landschap, bezweken van liefde...sobre un paisaje triste, desmayado de amor...

De Herfst bracht je, doordrenkt van agonies,El Otoño te trajo, mojando de agonía,
jouw armoedige hoed en de bruine jas...tu sombrerito pobre y el tapado marrón...
Je was als de straat van de Melancholie,Eras como la calle de la Melancolía,
die regende...regende op mijn hart...!que llovía...llovía sobre mi corazón..!

María..!María..!
In de schaduwen van mijn kamerEn las sombras de mi pieza
is jouw stap die terugkeert...es tu paso el que regresa...

María..!María..!
En het is jouw stem, klein en treurig,Y es tu voz, pequeña y triste,
de stem van de dag waarop je zei:la del día en que dijiste:
"Er is niets meer tussen ons..""Ya no hay nada entre los dos.."

María..!María..!
De meest van mij..! De Verre..!La más mía..! La Lejana..!
Als je morgen weer terugkwamSi volviera otra mañana
over de straten van het afscheid..!por las calles del adiós..!

Jouw ogen waren havens die afwezig bleven,Tus ojos eran puertos que guardaban ausentes,
hun horizon van dromen en een stilte van bloem...su horizonte de sueños y un silencio de flor...
Maar jouw goede handen, kwamen weer terug,Pero tus manos buenas, regresaban presentes,
om mijn koorts te genezen, vervaagd van liefde...para curar mi fiebre, desteñidas de amor...

Een Herfst bracht je..! Jouw naam was María,Un Otoño te trajo..! Tu nombre era María,
en ik heb nooit iets geweten van jouw ongelukkige pad...y nunca supe nada de tu rumbo infeliz...
Als je was als het landschap van de Melancholie,Si eras como el paisaje de la Melancolía,
die regende...regende, op de grijze straat...que llovía...llovía, sobre la calle gris...