Eeuwige Bewonderaar

Admirador Eterno

Eeuwige Bewonderaar

¿Todavía hay alguna alma viva que te ame?... ¿Todavía hay alguna alma viva que tenga compasión de ti?... Ten cuidado de no quedarte sin nada... ¿Alguna vez lo has pensado?... Hey chico?... El sonido que escuchas es el mar. Digo, el sonido que escuchas es el mar, estamos en la playa. Lo digo porque el sonido es tan extraño, tan diferente al murmullo del mar, que si no vieras qué era, no sabrías qué era. Hoy está tranquilo, pero a menudo lo escucho, cuando camino afuera y comienzo a hablar, justo lo suficientemente alto para no escucharlo más, nadie lo nota. Pero ahora hablo todo el tiempo, donde sea que esté. Y una vez fui a Suiza para deshacerme del estruendo y allí hablé todo el tiempo, sin parar. Antes no necesitaba a nadie, solo a mí mismo. Historias, historias, años y años de historias, hasta que necesité a alguien, que esté conmigo, alguien, un extraño, un extraño con quien hablar, imaginarme que me escucha, durante años así, y luego, ahora, a alguien que... que me conoció, antes, alguien, quien sea, que esté conmigo, imaginarme que me escucha, lo que soy, ahora. Tampoco funcionó. Tampoco eso. ¿Todavía hay alguna alma viva que te ame?... ¿Una alma viva que tenga compasión de ti?... Ten cuidado de no quedarte sin nada... ¿Alguna vez pensaste en eso?... ¿Si te quedas sin nada y ya no me tuvieras?... Si estás sentado ahí en esos harapos viejos y solo escuchas tu propia voz... El admirador eterno... Cada vez más débil, cada vez más débil, hasta el último aliento...Is er nog een levende ziel die je liefheeft?... Is er nog een levende ziel die medelijden met je heeft?... Pas op dat je niet zonder komt te zitten... Ooit daar aan gedacht?... Hé jongen?... Het geluid dat u hoort is de zee. Ik zeg, het geluid dat u hoort is de zee, we zitten op het strand. Ik zeg het omdat het geluid zo vreemd is, zo anders dan het geruis van de zee, dat als je niet zag wat het was, je niet zou weten wat het was. Vandaag is hij kalm, maar vaak hoor ik hem, als ik buiten wandel en begin te praten, net hard genoeg om hem niet meer te horen, niemand merkt het. Maar nu praat ik aldoor, waar ik ook ben. En op een keer ben ik naar Zwitserland gegaan om van het gedonder af te komen en daar sprak ik de hele tijd, zonder ophouden. Vroeger had ik niemand nodig, alleen mezelf. Verhalen, verhalen, jaren en jaren van verhalen, tot ik behoefte kreeg aan iemand, die bij me is, iemand, een vreemde, een vreemde om tegen te praten, me te verbeelden dat hij me hoort, jarenlang zo, en dan, nu, aan iemand die... die me gekend heeft, vroeger, iemand, wie dan ook, die bij me is, me verbeelden dat hij me hoort, wat ik ben, nu. Ging ook niet. Ook dat niet. Is er nog een levende ziel die je liefheeft?... Een levende ziel die medelijden met je heeft?... Pas op dat je niet zonder komt te zitten... Ooit daaraan gedacht?... Als je zonder kwam te zitten en mij niet meer had?... Als je daar zit in die oude vodden en alleen nog luistert naar jezelf... De eeuwige bewonderaar... Steeds zwakker, steeds zwakker, tot de laatste snik...