Mein Publikum - Der Augenblick

Mijn Publiek - Het Moment

Mein Publikum - Der Augenblick

Het kind dat ik ooit was, keek stil en langerDas Kind, das ich einst war, sah still und länger hin
Het rustte in de luchtEs ruhte auf der Luft
maar op een gegeven moment brak ik uit mezelf losdoch irgenddann brach ich aus mir herab
Ik viel in de tijd, maar helaas niet oneindig verIch fiel hinein in die Zeit, doch leider nicht unendlich weit
Mijn vlinderrots: VergankelijkheidMein Schmetterfels : Vergänglichkeit
En terwijl mijn blik nu jarenlang doorUnd während mein Blick nun jahrelang durch
Gedachtenfragmenten streekGedankenscherben strich
kon het alleen maar pijnlijk wijder worden, vloog de tijd in mijnsich nur schmerzlich weiten konnte, flog die Zeit in meinem
schaduw, en duwde treurig heimelijkSchatten, und drängte traurig heimlich
mijmich

Pas aan de ochtend van verwelkte nachten, toen schervenvrij de blik zichErst an welker Nächte Morgen, als scherbenfrei der Blick sich
spande, zag ik in zijn volle glorie, De tijd die zichspannte, sah ich in seiner ganzen Fülle, Die Zeit, die sich
"mijn leven" noemde, ja, die ik ooit als kind al kende"mein Leben" nannten, ja, die ich einst als Kind schon kannte
een lichtspel van een kinderlijke zijn, dat veranderkleurigeein Lichtspiel eines kindlichen Seins, das wandelfarb'nen
blikkenBlickes
mij, ja mij, verlangdemich, ja mich, erwünschte

Haar blik gleed zacht in lettergrepenIhr Blick glitt weich in Silben

Ik ben jouw enige publiekIch bin Dein einzig' Publikum
dus voel ik mijn wezen vertrouwddrum mein Wesen fühl' vertraut
laat zien waar je door mij kijktlaß sehn wohin man durch Dich schaut
en voel me met jouw huidund fühlen mich mit Deiner Haut
Ik ervaar wat jou werkelijk isIch erlebe, was Dir wirklich ist
Ik ben jouw enige publiekIch bin Dein einzig' Publikum
dus denk ik mijn wezen vertrouwddrum mein Wesen denk' vertraut
Ik wil wat jouw geest bewondertIch möchte, was Dein Geist anstaunt
WeesSei
Ik ben erbijIch bin inbei

Ze kroop wild tegen mijn omhulselSie schmiegte sich wild an meine Hülle
Dronken woorden spraken van "wind"Taumelasche sprach von "Wind"
Zij is nieuwsgierigheid - de EindelozeSie ist Neugier - die Endlose
Stofvlucht noemde dit "haast"Staubfliehender hieß dies "Hast"

Ze nam mijn gebarenSie nahm meine Gesten
zoals ik ze innig bedoeldewie Ich sie innigst meinte
en voordat ik "AlleenZijn" verlangdeund ehe Ich "AlleinSein" sehnte
stroomde zij al mijn zijnerfloß Sie all mein Sein
langzaam, donker, vol en zachtlangsam, dunkel, voll und sanft

Nu ben ik bijna weer een kindJetzt bin ich beinah wieder Kind
vrij beleef ik elk momentfrei belebe ich jeden Moment
zonder angst voor veel gisterenohne Furcht vor vielem Gestern
want in de tijd ben ik mezelf een cadeaudenn in Zeit bin ich mir selbst Geschenk

Het moment is daarbij publiekDer Moment ist dabei Publikum
Mijn oogknippering daagt hem uitMein Lidschlag fordert ihn heraus
mijn glimlach is als zijn applausmein Lächeln ist wie sein Applaus
En soms lijkt mijn lege blikUnd manchmal gleicht mein leerer Blick
op zijn teleurgestelde ontzettingseinem enttäuschten Entsetzen
want als ik hem niets meer kan tonendenn wenn ich ihm nichts mehr zeigen kann
verheft hij zich - verlaat me snelerhebt er sich - verläßt mich schnell
en slechts één vindt mijn starre noodund nur einem gefällt meine starre Not
nu is het voorbijnun ist es vorbei

Want daar klapt hetDenn da klatscht

De doodDer Tod