Traducción generada automáticamente
Ein Abend in Wien
Drs. P
Ein Abend in Wien
De spanning in de operatiekamer was bijna ondraaglijk
Zij scheen de lichten nog feller te maken
De weinige geluiden nog scherper
De instrumenten nog blinkender
Alle ogen waren gericht op professor Knusprich
De jonge chirurg waarover heel Wenen zich opwond
Door z'n patienten aanbeden, door vele vrouwen begeerd
Had hij in enkele jaren de top van zijn roem bereikt
De medische wereld haatte hem en zweeg
Wachtend op een misgreep
Een zwakheid, een fataal moment
Dat hem voorgoed zou ontluisteren, ja, vernietigen
Knusprich wist hoe kwetsbaar hij was
Ieder succes maakte zijn vijanden afgunstiger
Terwijl het publiek steeds meer ging rekenen
Op zijn onfeilbaarheid
Vandaar dat hij alleen nog maar hopeloze gevallen te behandelen kreeg
Waar geen ander zich aan waagde
Zo ook nu:
Hij zag dat de patient er zeer slecht aan toe was
De hartslag was regelmatig maar had iets ongewoons
Iets dat hij niet direct kon thuisbrengen
Snel ingrijpen was geboden
En toch aarzelde Knusprich
Hij keek naar het oude, vale gezicht
En hij vroeg zich af waar hij deze man eerder had gezien
Toen wist hij het:
Dit was de vermaarde kapelmeester en componist
Die met z'n vrolijke walsen ontelbare bals had opgeluisterd
Ja, zelfs de oude keizer had nog bij zijn muziek gedanst
Deze man moest gered worden
Wenen kon hem niet missen
Knusprich opende de populaire musicus
Schijnbaar terloops, maar met microscopische nauwkeurigheid deed hij zijn werk
Het was een beklemmend, maar ook bezielend schouwspel
Ineens echter verstarde hij
De anderen keken hem angstig aan
Wat had hij gezien
De chirurg richtte zich op
En wees naar het interieur van de geliefde toonkunstenaar
"Het syndroom van Muckenspucker", zei hij mat
Allen deinsden terug
Hier was niets meer aan te doen
De patient was verloren
"Neen", dacht Knusprich
"Er is nog 1 kans
Het hart werkt nog
Als ik"
"Ga onmiddellijk naar het magazijn!" beet hij een verpleegster toe
"Haal een twaalfvingerige darm
Een verse, laat je geen rommel in de handen stoppen
Vooruit, weg, wat sta je daar nog"
"Maar, maar..., ik moet toch een bonnetje hebben"
Stamelde het meisje
"Ze willen daar altijd een bonnetje
Zonder bonnetje geven ze niks af"
"Leuter niet over bonnetjes"
Viel de chirurg uit
"Hier staat een mensenleven op het spel
Doe wat ik zeg"
Betraand snelde zij heen
Knusprich zag haar prettige lichaamsvormen
Terwijl ze de operatiekamer verliet
En had spijt van z'n onbeheerste woorden
Liever had hij haar in zijn sterke armen genomen
Om dan, in een vlaag van hartstocht
Zijn lippen op de hare te drukken
Totdat heur diepblauwe ogen
Er was echter geen ogenblik te verliezen
Hij boog zich weer over de inwendige mens
Zo lang het hart nog functioneerde
Moest hij het uiterste middel beproeven
Met een meesterlijke beweging verwijderde hij het aangetaste orgaan
Zou de vervanging tijdig arriveren
Zou hij opnieuw een wonder kunnen verrichten
Kon hij dit leven nog aan de klauwen des doods ontrukken
Waar bleef die twaalfvingerige darm
Hoorde hij daar snelle voetstappen
Maar het was onherroepelijk afgelopen
Het hart van de melodieuze grijsaard had opgehouden met kloppen
Zijn lied was uit
Zijn instrument zweeg voor immer
Hij was overleden
Hij leefde niet meer
Una noche en Viena
La tensión en el quirófano era casi insoportable
Ella parecía hacer brillar las luces aún más intensamente
Los pocos sonidos más agudos
Los instrumentos más relucientes
Todos los ojos estaban puestos en el profesor Knusprich
El joven cirujano del que toda Viena hablaba
Adorado por sus pacientes, deseado por muchas mujeres
Había alcanzado la cima de su fama en pocos años
El mundo médico lo odiaba y guardaba silencio
Esperando un error
Una debilidad, un momento fatal
Que lo deshonraría para siempre, sí, lo destruiría
Knusprich sabía lo vulnerable que era
Cada éxito hacía que sus enemigos fueran más envidiosos
Mientras el público confiaba cada vez más
En su infalibilidad
Por eso, solo le asignaban casos desesperados
Que nadie más se atrevía a tratar
Como ahora:
Vio que el paciente estaba muy grave
El pulso era regular pero tenía algo inusual
Algo que no podía identificar de inmediato
Era necesario actuar rápidamente
Y sin embargo, Knusprich vacilaba
Miró el rostro viejo y pálido
Y se preguntó dónde había visto a este hombre antes
Entonces lo recordó:
Era el famoso maestro de capilla y compositor
Que con sus alegres valses había animado innumerables bailes
Incluso el viejo emperador había bailado con su música
Este hombre debía ser salvado
Viena no podía prescindir de él
Knusprich abrió al músico popular
Aparentemente de manera casual, pero con precisión microscópica hizo su trabajo
Fue un espectáculo angustioso, pero también inspirador
Sin embargo, de repente se quedó petrificado
Los demás lo miraron con temor
¿Qué había visto?
El cirujano se enderezó
Y señaló el interior del amado músico
"El síndrome de Muckenspucker", dijo con frialdad
Todos retrocedieron
Aquí ya no se podía hacer nada
El paciente estaba perdido
"No", pensó Knusprich
"Todavía hay una oportunidad
El corazón sigue latiendo
Si yo"
"¡Ve inmediatamente al almacén!" le espetó a una enfermera
"Trae un intestino delgado
Uno fresco, no dejes que te den porquerías
¡Vamos, vete, ¿qué estás haciendo aquí todavía?"
"Pero, pero..., ¿no necesito un recibo?" balbuceó la chica
"Siempre quieren un recibo allí
Sin recibo no te dan nada"
"No hables tonterías sobre recibos"
Explotó el cirujano
"Aquí hay una vida en juego
Haz lo que te digo"
Llorando, ella corrió
Knusprich vio sus agradables formas corporales
Mientras salía del quirófano
Y se arrepintió de sus palabras descontroladas
Hubiera preferido abrazarla con sus fuertes brazos
Y luego, en un arrebato de pasión
Presionar sus labios contra los suyos
Hasta que sus ojos azules profundos
Sin embargo, no había tiempo que perder
Se inclinó de nuevo sobre el paciente
Mientras el corazón seguía funcionando
Debía intentar el último recurso
Con un movimiento magistral, extrajo el órgano afectado
¿Llegaría el reemplazo a tiempo?
¿Podría realizar otro milagro?
¿Podría salvar esta vida de las garras de la muerte?
¿Dónde estaba ese intestino delgado?
¿Escuchaba pasos rápidos?
Pero era inevitablemente el final
El corazón del anciano melódico dejó de latir
Su canción había terminado
Su instrumento calló para siempre
Había fallecido
Ya no vivía más
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Drs. P y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: