Traducción generada automáticamente
Gedicht (2)
Frank van Pamelen
Gedicht (2)
Ik heb niet zoveel te zeggen
Ik heb niet zo'n grote mond
En ik sta het liefste stevig
Met m'n benen op de grond
Met m'n handen in de aarde
Met voeten in de klei
Tot m'n tanden in de modder
Maar als ik de letters kon verwoorden
Naar de vorm van jouw gezicht
Zou ik elke dag boetseren
Als ik letters kon verwoorden
Naar de vorm van jouw gezicht
Zou ik elke dag boetseren
Aan het prachtigste
Gedicht
Ik ben niet zo lichtvoetig
En de zon is ongezond
Ik zit liever aardedonker
Met m'n kop onder de grond
Met m'n hebben in de aarde
Met m'n houwen in de klei
En verduisterd door de modder
Maar als ik woorden kon verzinnen
Als het schijnsel van jouw licht
Schreef ik elke dag een regel
Als ik zinnen kon verhalen
Op het schijnsel van jouw licht
Schreef ik elke dag een regel
Van het stralendste
Gedicht
Van een vader die blijft graven
Naar een onomschreven doel
Van een vader die blijft zoeken
Naar een onbekend gevoel
Van een vader die blijft wroeten
En zich niet volledig lam thuis
Blijft verschuilen achter 't masker
Van z'n eigen planken wambuis
Maar ik mis de juiste woorden
Voor een welbespraakt bericht
Dus de kloof wordt niet bedwongen
En ik kan alleen maar dromen
Van een soort van evenwicht
Van een kloof die wordt bedwongen
Van een gat dat wordt
Gedicht
Poema (2)
No tengo mucho que decir
No tengo una boca tan grande
Y prefiero estar firme
Con los pies en la tierra
Con las manos en la tierra
Con los pies en el barro
Hasta los dientes en el lodo
Pero si pudiera expresar las letras
En la forma de tu rostro
Modelaría cada día
Si pudiera expresar las letras
En la forma de tu rostro
Modelaría cada día
El poema más hermoso
No soy tan ligero
Y el sol es perjudicial
Prefiero estar en la oscuridad
Con la cabeza bajo tierra
Con mis pertenencias en la tierra
Con mis manos en el barro
Y oscurecido por el lodo
Pero si pudiera inventar palabras
Como el resplandor de tu luz
Escribiría una línea cada día
Si pudiera relatar frases
En el resplandor de tu luz
Escribiría una línea cada día
Del poema más brillante
De un padre que sigue cavando
Hacia un objetivo indefinido
De un padre que sigue buscando
Un sentimiento desconocido
De un padre que sigue escarbando
Y no se esconde completamente en casa
Sigue ocultándose detrás de la máscara
De su propio jubón de madera
Pero me faltan las palabras adecuadas
Para un mensaje elocuente
Así que la brecha no se supera
Y solo puedo soñar
Con algún tipo de equilibrio
Con una brecha que se supera
Con un agujero que se
Poema
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Frank van Pamelen y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: