Traducción generada automáticamente
De Hanzesteden
Frans Halsema
De Hanzesteden
In de middeleeuwen voer een tal van Hollanders op zee
En ze namen op hun eindeloze tochten
Uit ons eigen landje alle soorten handelswaren mee
Die de buitenlanders gretig van ze kochten
Zo'n scheepje hoewe plomp en heel petiterig gebouwd
Een notendop, het kon gewoon niet gekker
Zat boordevol met boter, vis en kaas en zakken zout
Zelfs de Fransen riepen oh wat is dat lekker
De concurrentie werd enorm en op den duur te bar
In vreemde havens liep het storm en alles in de war
Dus sloot men zich alleen in het bevaamde hanzebont
Menig handelaar werd zo een schatrijk man
De steden bloeidenop, de reders aten hun buikje rond
Ze geloofden het wel en namen het ervan
En zo leefde in Stavoren een mevrouw zo welgesteld
Dat ze zelfs haar deurknop liet vergulden
Ze liep krom van de juwelen en ze bulkte van het geld
Dat alleen al zessentachtig kluizen vulde
Nog altijd niet tevreden met hetgeen zij reeds bezat
Ontbood de vruow haar meest bekwame schipper
Breng mij iets kostbaars uit de allerduurste stad
Het hipste wat er is, maar dan nog hipper
De kapitein begon zijn tocht, maar daar hij alsmaar
zwierf
Kwam heel de vooraad onder 't vocht en al het graan
bedirf
Verdraait riep toen de zeebonk, wat is kostbaarder dan
graan
Want zonder kan de mensheid niet bestaan
In Duitsland kocht hij tarwe op een zeer vertrouwd
adres
En voer hiermee naar zijn meesteres
Die stond al van nieuwsgierigheid te popelen op de
kaai
En terwijl de kapitein het zeil liet strijken
Vroeg zeij wat hebt ge meegebracht oh schippe ris het
fraai
Ja mevrouwtje sprak ie lachend kom maar kijken
Doch woedend schreeuwde zij toen zij de tarwe had
ontdekt
Wat moet ik nou met graan, jij bent een mooie
En wit van met gaf zij de schipper opdracht
Om direct de hele lading over boord te gooien
Een grijzaard die dit had gehoord, riep luid gemenerik
Als jij zo doorgaat vrouw dan word jij net zo arm als
ik
Ze nam haar ring wel duizend gulden waard misschien
Wierp deze in de golven en sprak kijk
Zowaar als ik dit gouden kleinood nimmer meer zal zien
Zowaar blijf ik mijn hele leven rijk
Maar een dagje later toen ze een dineetje geven zou
Voor wat gasten uit de stad en een paar dorpen
Sneed ze vis en zij verbleekte want daar in die
kabeljauw
Zat die ring die zij in 't water had geworpen
En toen verscheen een bode en die kondigde haar aan
Dar haar schepen met een storm hadden te kampen
Haar hoogmoed kwam ten val, ze werd van dit moment af
aan
Getroffen door de vreselijkste rampen
Beroofd van al haar praal en pracht een harde bittere
les
Zij werd vernederd en veracht en stierf als bedelares
Zij werd vernederd en veracht en stierf als bedelares
De las ciudades hanseáticas
En la Edad Media, muchos holandeses navegaban por el mar
Y en sus interminables travesías
Traían consigo toda clase de mercancías de nuestra propia tierra
Que los extranjeros compraban ávidamente
Un barco, aunque tosco y muy pequeño construido
Como una nuez, simplemente no podía ser más extraño
Estaba lleno de mantequilla, pescado, queso y sacos de sal
Incluso los franceses exclamaban '¡qué delicia!'
La competencia se volvió feroz y al final insoportable
En puertos extranjeros todo era un caos
Así que se unieron en la famosa liga hanseática
Muchos comerciantes se volvieron increíblemente ricos
Las ciudades prosperaron, los armadores se hartaron
Lo dieron por hecho y disfrutaron de la vida
Y así vivía en Stavoren una dama tan adinerada
Que incluso mandó dorar el pomo de su puerta
Estaba cargada de joyas y rebosaba de dinero
Que llenaba ochenta y seis cofres
Aún insatisfecha con lo que ya poseía
La señora llamó a su capitán más competente
Tráeme algo valioso de la ciudad más cara
Lo más moderno que haya, pero aún más moderno
El capitán partió en su travesía, pero al vagar constantemente
Toda la provisión se mojó y todo el grano se echó a perder
Maldijo el marinero, ¿qué es más valioso que el grano?
Porque sin él la humanidad no puede subsistir
En Alemania compró trigo en una dirección muy confiable
Y lo llevó de vuelta a su señora
Ella esperaba ansiosa en el muelle
Y mientras el capitán bajaba las velas
Preguntó qué traías, oh capitán, muéstrame lo hermoso
Sí, señora, dijo riendo, ven a ver
Pero enfurecida gritó al descubrir el trigo
¿Qué voy a hacer con esto, eres un tonto?
Y con rabia le ordenó al capitán
Que arrojara toda la carga por la borda
Un anciano que escuchó esto, gritó malvado
Si sigues así, mujer, terminarás tan pobre como yo
Tomó su anillo, quizás valía mil florines
Lo arrojó a las olas y dijo mira
Tan cierto como nunca más veré esta joya dorada
Tan cierto como seguiré siendo rica toda mi vida
Pero al día siguiente, cuando iba a dar una cena
Para algunos invitados de la ciudad y de los pueblos
Cortó pescado y palideció porque en ese bacalao
Estaba el anillo que había arrojado al agua
Y entonces apareció un mensajero y le anunció
Que sus barcos estaban luchando contra una tormenta
Su orgullo cayó, desde ese momento en adelante
Fue golpeada por las peores desgracias
Despojada de todo su lujo y esplendor, una lección dura y amarga
Fue humillada y despreciada, murió como una mendiga
Fue humillada y despreciada, murió como una mendiga
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Frans Halsema y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: