El Poema Negro

Het Zwarte Poëem

El Poema Negro

Toen ik stierf, omhelsde ze meCuando moría me abrazo
En met een gebroken, treurige stemY con voz quebrada y lastimera
Zei ze dat ter herinnering aan deze liefdeMe dijo que en recuerdo de este amor
Ze me haar witte schedel nalietMe dejaba su blanca calavera

Dat ik die uit haar eigen graf moest stelenQue la robara de su propia tumba
En dat in mijn blije of treurige urenY que en mis horas alegres o de duelo
Haar geest van de hemel zou komenSu espíritu vendría desde el cielo
En door haar heen zou kijken naar mijY a través de ella me vería

En de tijd verstreekY el tiempo pasó
Voel ik haar stemSiento su voz
Die me roeptReclamándome
Houd je belofte!¡Cumple tu promesa!

Eindelijk kwam de nachtAl fin llego la noche
Vol duisternis en windLlena de oscuridad y viento
De regen sloeg tegen de daken en de donderBatiéndose la lluvia y los truenos
De zee brulde in de verteEl mar rugía a lo lejos

Brandend hart, gevangen in angstArdiente el corazón y presa de terror
Klimde ik over de muur van de dodenEscale la muralla de los muertos
Voelde onmiddellijk haar aanwezigheidSentí de inmediato su presencia
In dat oude kerkhofEn aquel viejo cementerio

Niets zal veranderenNada cambiara
Je zult daar altijd zijnSiempre estarás allí
Mij aankijkendMirándome
Ook al kunnen je ogenAunque tus ojos ya
... Mij niet meer zien!¡... No me puedan ver!

Door de sombere stratenPor las calles sombrías
Van de woestijn van de dodenDel desierto camposanto
Bereikte ik zo mijn bestemmingLlegue así a mi destino
Omringd door kransen en heiligenRodeado de coronas y de santos

Een lamp gaf me het lichtUna lámpara me dio el brillo
Ik verbrak haar marmer met een hamerRompí su mármol con un martillo
Een stinkende luchtUna ráfaga pestilente
!... Een sterke geur van de dood!¡... Un fuerte olor a muerte!

Aan de achterkant van de kistAl fondo de la caja
Tussen verband en betenEntre vendajes y mordajas
Kookte de zee van wormenOlas hirvientes de gusanos
Die haar langzaam opsloktenSe la tragan lentamente

Van haar stralende ogenDe sus brillantes ojos
Bleven twee grote gaten overQuedan dos grandes huecos
En van die mond die zo vol passie wasY de esa boca que era tan apasionada
Een stomme en vreselijke lachUna muda y terrible carcajada

Deze liefdeEste amor
Is mijn pijnEs mi dolor
De waanzinLa locura
Tegen de redeContra la razón

Van haar schoonheid die straalde als een sterDe su belleza que radió cual astro
Was er daar zelfs geen spoorNo había allí tan siquiera un rastro
Het was een informe en verrotte vodEra un informe y corrompido andrajo
Ik keek haar treurig aan, stil, levenloosLa mire contristado, mudo, inerte
Mediteerde over de feesten van de doodMedité en los festines de la muerte
En zonk in het open grafY me hundí en el sepulcro abierto a tajo

Trillende handen strekte ik uitTemblorosas tendiéronse mis manos
Naar de immense kookpot van wormenAl inmenso hervidero de gusanos
Zocht naar de verbindingen in mijn keelBusqué de la garganta las junturas
Nervositeit deed me draaien, er waren knarsenNervioso retorcí, hubo traquidos
Van losgerukte en gebroken bottenDe huesos arrancados y partidos
Totdat ik de graven zagHasta que hollando vi las sepulturas

Ik vluchtte bang tussen de wrede schaduwenHuí miedoso entre las sombras crueles
Gelovend dat de doden in drommenCreyendo que los muertos en tropeles
Hun ontweken vormen oprichttenLevantaban su forma descarnada
Rennend om hun schedel te reddenCorriendo a rescatar su calavera
Die stijve en stille metgezelEsa yerta y silente compañera
Van de sombere nacht van het nietsDe la lóbrega noche de la nada

Dat gebeurde... Het was gisteren... Vandaag, op mijn tafelEso pasó... Fue ayer... Hoy, en mi mesa
Als het laatste puin van haar schoonheidCual escombro final de su belleza
Bevroren, stil, lijkbleek en levenloosHelada, muda, lívida e inerte
Rust ze op mijn boeken in een hoopSobre mis libros en montón reposa
Als een gigantische en witte roosCual una gigantesca y blanca rosa
!Die de lach van de dood tentoonstelt!¡Que ostenta la risa de la muerte!

Haar grote kassen als twee grottenSus grandes cuencas como dos cavernas
Kijken me onbeweeglijk en eeuwig aanMe miran inmóviles y eternas
En dromend zie ik haar veranderenY soñando la veo transformarse
In wat ze was en begint dichterbij te komenEn lo que era y comienza acercarse

Ik voel me van haar, ik voel haar van mijMe siento suyo, la siento mía
Maar al snel wekken mijn pupillen mePero pronto mis pupilas me despiertan
Om me het beeld van de dood te tonenPara mostrarme la imagen de la muerte
Die statisch en somber naar me kijktQue estática y sombría me contempla

Wanneer ik sterfCuando yo me muera
Mooie schedelLinda calavera
Zal je me vergezellenMe acompañarás
Tot in de eeuwigheidHasta la eternidad