Traducción generada automáticamente
De Rivier
Harrie Jekkers
De Rivier
Er was eens een grote brede rivier,
Die dacht: waarom stroom ik toch altijd maar hier?
Altijd datzelfde saaie dal,
Dat wist ie nou wel, dat kende ie al.
Kijk, dat ie een rivier was, dat vond ie niet erg,
Maar hij wou zo graag naar de andere kant van de berg.
De andere kant, zo had hij gehoord,
Was warmer en groener, een schitterend oord.
Hij werd gek van zijn waar hij altijd maar was,
Hij verlangde naar het andere, groenere gras.
Hij vroeg aan een klimgeit, een vriendelijk beest,
'Zeg die andere kant, geit, daar ben jij toch geweest?
Dus jij kan het weten, zeg me eens gauw,
Over zo'n berg heen, hoe flik je dat nou?"
"Klimmen," zei de klimgeit, "Kijk, je begint onderaan,
Je klimt en je klimt, je blijft af en toe staan,
Nou, dan klim je weer verder, omhoog langs de wand,
En over de top ligt de andere kant."
De geit werd bedankt, de rivier wist genoeg,
Hij had nog een fikse klim voor de boeg.
Hij nam eerst een aanloop, dat leek hem wel slim,
Hij borrelde, bruisde en brulde: "Ik klim!"
Hij trad uit zijn oevers, maar verder ook niet.
Hij bleef waar hij was, tot zijn grote verdriet.
En hij riep naar de klimgeit, hoog op de top:
"Ik vraag het een ander, ik geef het niet op!"
En hij vroeg aan een vogel: "Zeg vogel, jij komt daar vandaan,
Over zo'n berg heen; hoe pak jij dat nou aan?"
"Vliegen…" zei de vogel. "Kijk zo doe je dat."
Hij spreidde zijn vleugels en wapperde wat.
De rivier zei: "Bedankt." Hij zette zich schrap,
Hij golfde en kolkte en riep: "Wapperdewap!"
Hij steeg een klein eindje, hij dacht dat hij vloog,
Maar in feite kwam hij geen meter omhoog.
En de vogel intussen, vloog sierlijk over de top,
En de rivier riep woedend: "Wacht maar! Ik geef het niet op!"
Maar toen sprak de zon: "Rivier, jij maakt je te druk,
Zo bereik je toch nooit het ultieme geluk?
Doe nou eens rustig, stroom niet zo vlug.
Ga nou eens liggen, gewoon op je rug.
Heus, geloof me, let maar eens op,
Met helemaal niks doen kom jij over de top."
De rivier dacht: 'Niks doen, wat heeft dat voor nut?
Maar laat ik het maar doen, ik ben toch uitgeput.'
Hij volgde het advies van de zon,
En stroomde zo sloom en zo traag als hij kon.
Zijn water verdampte, zijn bedding viel droog,
Het was niet te geloven… Kijk nou, hij vloog!
De zon had gelijk, als wolk steeg hij op.
En de wind blies hem moeiteloos over de top.
En in regen viel de rivier weer neer op het land,
Precies waar hij zijn wilde; aan de andere kant.
Nou, dit was het dan weer, einde verhaal,
Oja, nog even de boodschap; hier komt de moraal:
'Sloof je niet uit, vier lekker feest,
Doe lekker niks, dan bereik je het meest!'
Del Río
Había una vez un gran río ancho,
Que pensaba: ¿por qué siempre fluyo aquí?
Siempre en el mismo valle aburrido,
Eso ya lo sabía, eso ya lo conocía.
Verás, no le molestaba ser un río,
Pero ansiaba tanto llegar al otro lado de la montaña.
El otro lado, según había escuchado,
Era más cálido y verde, un lugar maravilloso.
Estaba harto de estar siempre donde estaba,
Anhelaba lo otro, la hierba más verde.
Le preguntó a una cabra escaladora, un animal amable,
'Dime, cabra, ¿has estado en ese otro lado?
Tú debes saberlo, dime rápido,
¿Cómo se hace para cruzar una montaña así?'
'Escalando,' dijo la cabra, 'Mira, empiezas desde abajo,
Subes y subes, te detienes de vez en cuando,
Luego sigues subiendo, hacia arriba por la pared,
Y al otro lado está la cima.'
La cabra fue agradecida, el río ya sabía lo suficiente,
Tenía una gran escalada por delante.
Tomó impulso, le pareció inteligente,
Borboteó, bramó y gritó: '¡Voy a escalar!'
Salió de sus orillas, pero no avanzó más.
Se quedó donde estaba, para su gran pesar.
Y gritó a la cabra, en la cima:
'Preguntaré a otro, ¡no me rendiré!'
Y le preguntó a un pájaro: 'Dime, pájaro, ¿vienes de allá,
Cómo cruzas una montaña así?'
'Volando…' dijo el pájaro. 'Así es como se hace.'
Extendió sus alas y aleteó un poco.
El río dijo: 'Gracias.' Se preparó,
Onduló y se agitó, gritando: '¡Aleteando!'
Subió un poco, pensó que volaba,
Pero en realidad no avanzó ni un metro.
Mientras tanto, el pájaro volaba elegantemente sobre la cima,
Y el río gritaba enojado: '¡Espera! ¡No me rindo!'
Pero entonces habló el sol: 'Río, te preocupas demasiado,
¿Así nunca alcanzarás la felicidad suprema?
Relájate, no fluyas tan rápido.
Acuéstate, simplemente boca arriba.
De verdad, créeme, presta atención,
Con no hacer absolutamente nada, llegarás a la cima.'
El río pensó: 'No hacer nada, ¿qué sentido tiene?
Pero déjame intentarlo, estoy agotado de todos modos.'
Siguió el consejo del sol,
Y fluyó tan lento y perezoso como pudo.
Su agua se evaporó, su cauce se secó,
Era increíble… ¡Mira, volaba!
El sol tenía razón, como nube ascendió.
Y el viento lo llevó sin esfuerzo sobre la cima.
Y en lluvia el río cayó de nuevo sobre la tierra,
Justo donde quería estar; al otro lado.
Bueno, eso fue todo, fin de la historia,
Ah, espera, aquí viene el mensaje; aquí está la moraleja:
'No te esfuerces tanto, celebra y disfruta,
Haz absolutamente nada, ¡así lograrás lo máximo!'
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Harrie Jekkers y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: