Traducción generada automáticamente
Lantaarnpaalverhaal
Harrie Jekkers
Lantaarnpaalverhaal
Het is 1 juli 1958. Ik ben jarig en parkeer onder de huiskamertafel mijn
pasgekregen, rode brandweerauto tussen de voeten van buurvrouw De Wit. Ik
ben die dag zeven jaar geworden. Omringd door een woud van nylon
koffievisite-benen die bij elke beweging zachtjes knisperen, kijk ik
nieuwsgierig omhoog. De benen van buurvrouw De Wit verdwijnen onder een
groene plooirok
Waar zouden ze ophouden
Ik pak een van de brandweermannen van de achterbank en schuif de ladder
van de auto uit tussen de benen van buurvrouw De Wit. Langzaam klimt de
brandweerman tussen de nylonkousen omhoog. Bovenaan kijkt hij onderzoekend
van links naar rechts en tuurt vervolgens tussen de dijen in de duisternis.
Niks bijzonders. Ik schuif op mijn knieen een stukje naar voren. Verderop
onder de jurk houden de nylons op, maar de benen gaan gewoon door!
Waarheen
De brandweerman maakt een klein sprongetje en komt zwevend op de rand van
de stoel tot stilstand tussen de benen van buurvrouw De Wit. Ik buig zover
mogelijk voorover. De kous houdt niet echt op. Een klein, dun, zwart stukje
loopt nog verder door omhoog. Voorzichtig trippelt de brandweerman naar
voren. De warme dijen strelen de zijkanten van mijn hand. Met een gil
slaat buurvrouw De Wit haar knieen als een bankschroef tegen mijn oren.
Dan gilt ze opnieuw, spreidt haar benen met een ruk en schuift haar stoel
achteruit. Ik zie nog net hoe de benen verdwijnen in een roze onderbroek.
Aan de andere kant van de tafel staan de benen van mijn moeder op. Haar
hoofd verschijnt rood en ondersteboven onder de franjes van het tafelkleed
"Wat zit je daar toch allemaal uit te spoken?"
Ik besluit om te gaan huilen
"Rustig maar", zegt mijn moeder. "Pak maar een mariakaakje en ga maar
buiten spelen"
Even later zet ik op straat mijn step tegen een lantarenpaal. Ik begin te
klimmen. Mijn dijen, die schuren langs de lantarenpaal. De warmte van het
ijzer dringt door mijn broek. Als ik bijna boeven ben word ik overvallen
door een merkwaardige sensatie. Ik klem me vast aan de lantarenpaal. Een
warm gevoel schiet via mijn liezen omhoog langs mijn ruggegraat. Opeens
zie ik de roze broek en de benen van buurvrouw De Wit. Het gevoel zwelt
aan en het lijkt alsof mijn hele lichaam wil zingen. Ik kijk om me heen.
De straat, de huizen, de tuintjes, de bomen, de hele buurt waarvan ik elk
hoekje en gaatje ken, verandert in een sprookjeswereld waarin alles klopt
en iedereen gelukkig is
Ik druk mijn lippen tegen het ijzer en klim hoger, steeds hoger en dan ebt
het gevoel weg. Ik laat mezelf een stuk zakken en klim opnieuw omhoog, tot
aan de ronding van de lantarenpaal, maar het gevoel komt niet meer terug.
Kwaad draai ik de lamp uit de fitting en smijt hem omlaag. Jarenlang bleef
ik geloven in dat er magische toverkracht school in lantarenpalen. Ik hield
dit geheim voor mezelf en elke dag klom ik omhoog
Nooit stelde de lantarenpaal me teleur. Altijd, als ik bijna boven was,
veranderde de wereld in het gelukzalige sprookje dat ik nergens anders kon
vinden. Pas op mijn dertiende, toen ik via vriendjes en beduimelde
pornoblaadjes langzaam begon te begrijpen dat de ooievaar een gewone
ordinaire klotevogel was, staakte ik mijn klimpartijen en begon ik gewoon
mijn handen te gebruiken, net als iedereen. Vooral op het strand was dat
makkelijk. Daar waren geen lantarenpalen
Historia de la farola
Es 1 de julio de 1958. Es mi cumpleaños y estaciono debajo de la mesa de la sala mi
nuevo regalo, un camión de bomberos rojo, entre los pies de la vecina De Wit. Yo
he cumplido siete años ese día. Rodeado de un bosque de piernas de nylon
de visitas para tomar café que crujen suavemente con cada movimiento, miro
curioso hacia arriba. Las piernas de la vecina De Wit desaparecen bajo una
falda verde
¿Dónde terminarán?
Cojo uno de los bomberos de la parte trasera y deslizo la escalera
del camión entre las piernas de la vecina De Wit. Lentamente el bombero sube
entre las medias de nylon. En la cima, mira de izquierda a derecha y luego mira entre los muslos en la oscuridad.
Nada especial. Me arrastro un poco hacia adelante de rodillas. Más adelante
bajo el vestido las medias terminan, ¡pero las piernas continúan!
¿Hacia dónde?
El bombero da un pequeño salto y se detiene flotando en el borde de
la silla entre las piernas de la vecina De Wit. Me inclino lo más
posible hacia adelante. La media no termina realmente. Un pequeño, delgado, trozo negro
continúa hacia arriba. El bombero avanza con cuidado. Los muslos cálidos acarician los lados de mi mano. Con un grito
la vecina De Wit golpea sus rodillas como una prensa contra mis oídos.
Luego grita de nuevo, abre sus piernas de golpe y empuja su silla
hacia atrás. Veo cómo las piernas desaparecen en una braga rosa.
Al otro lado de la mesa están las piernas de mi madre. Su
cabeza aparece roja y boca abajo bajo los flecos del mantel
'¿Qué estás haciendo ahí?'
Decido llorar
'Tranquilo', dice mi madre. 'Toma una galleta María y ve a jugar
afuera'
Poco después, en la calle, apoyo mi patineta contra una farola. Empiezo a
subir. Mis muslos rozan la farola. El calor del
metal penetra en mi pantalón. Cuando casi estoy arriba, soy sorprendido
por una extraña sensación. Me agarro a la farola. Una
sensación cálida sube por mis ingles a lo largo de mi columna vertebral. De repente
veo la braga rosa y las piernas de la vecina De Wit. La sensación crece
y parece que todo mi cuerpo quiere cantar. Miro a mi alrededor.
La calle, las casas, los jardines, los árboles, todo el vecindario que conozco cada
rincón, se convierte en un mundo de cuento de hadas donde todo encaja
y todos son felices
Pego mis labios al metal y subo más alto, cada vez más alto y luego la sensación desaparece. Me dejo caer un poco y vuelvo a subir, hasta
la curva de la farola, pero la sensación no vuelve. Enfadado apago la lámpara del casquillo y la arrojo abajo. Durante años
creí que había magia en las farolas. Guardé este secreto para mí y cada día subía
Nunca la farola me decepcionó. Siempre, cuando casi estaba arriba,
el mundo se transformaba en el cuento de hadas dichoso que no podía encontrar en ningún otro lugar. Fue solo a los trece años, cuando empecé a entender lentamente a través de amigos y revistas porno manoseadas
que la cigüeña era un ave común y corriente, que dejé de trepar y empecé a usar mis manos, como todos los demás. Especialmente en la playa era fácil. Allí no había farolas
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Harrie Jekkers y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: