Epilogue, Pt1

Epilogue, Deel 1

Epilogue, Pt1

De kwelling was voorbij. De mensen verspreidden zich over het land, wanhopig, zonder leider, uitgehongerd, de duizenden die via zee waren gevlucht, inclusief degene die mij het meest dierbaar was; allen zouden terugkeren, de levensdrift die steeds sterker zou kloppen.The torment was ended. The people scattered over the country, desperate, leaderless, starved, the thousands who had fled by sea including the one most dear to me; all would return, the pulse of life growing stronger and stronger would beat again.

Terwijl het leven weer normaal wordt, roept de vraag naar een nieuwe aanval vanuit Mars universele bezorgdheid op. Is onze planeet veilig, of is deze tijd van vrede slechts een adempauze? Het kan zijn dat ze, over de uitgestrektheid van de ruimte, hun lessen hebben geleerd, en zelfs nu wachten op hun kans. Misschien behoort de toekomst niet tot ons, maar tot de Marsbewoners.As life returns to normal, the question of another attack from Mars causes universal concern. Is our planet safe, or is this time of peace merely a reprieve? It may be that across the immensity of space, they have learned their lessons, and even now await their opportunity. Perhaps the future belongs not to us, but to the Martians.