Balada de Otoño

Herfstballade

Balada de Otoño

Het regent, achter de ruiten, het regent en het regent op de half ontbladerde populieren, op de bruine daken, op de velden, het regent. Ze hebben de lucht grijs geschilderd en de grond heeft zich bedekt met bladeren, het heeft zich gekleed in de herfst. De middag die in slaap valt lijkt op een kind dat de wind wiegt met zijn ballade in de herfst. Een ballade in de herfst, een treurig lied van melancholie, dat ontstaat als de dag sterft. Een ballade in de herfst, soms als een gefluister, en soms als een klaagzang en soms als de wind. Het regent, achter de ruiten, het regent en het regent op de half ontbladerde populieren, op de bruine daken, op de velden, het regent. Ik zou je kunnen vertellen dat mijn laatste houtblok in de haard aan het branden is, dat ik vandaag heel arm ben, dat ik voor een glimlach alles geef wat ik ben, omdat ik alleen ben en bang ben. Als jij in staat zou zijn om de treurige ogen van een lamp te zien en te praten met dat porselein dat ik gisteren ontdekte en dat voor een moment vrouw is geworden. Dan, terwijl je mijn morgen en jouw verleden vergeet, zou je weer aan mijn zijde terugkomen. De middag gaat en laat me de klacht achter die morgen oud zal zijn van een ballade in de herfst.Llueve, detrás de los cristales, llueve y llueve sobre los chopos medio deshojados, sobre los pardos tejados, sobre los campos, llueve. Pintaron de gris el cielo y el suelo se fue abrigando con hojas, se fue vistiendo de otoño. La tarde que se adormece parece un niño que el viento mece con su balada en otoño. Una balada en otoño, un canto triste de melancolía, que nace al morir el día. Una balada en otoño, a veces como un murmullo, y a veces como un lamento y a veces viento. Llueve, detrás de los cristales, llueve y llueve sobre los chopos medio deshojados, sobre los pardos tejados sobre los campos, llueve. Te podría contar que esta quemándose mi último leño en el hogar, que soy muy pobre hoy, que por una sonrisa doy todo lo que soy, porque estoy solo y tengo miedo. Si tú fueras capaz de ver los ojos tristes de una lámpara y hablar con esa porcelana que descubrí ayer y que por un momento se ha vuelto mujer. Entonces, olvidando mi mañana y tu pasado volverías a mi lado. Se va la tarde y me deja la queja que mañana será vieja de una balada en otoño.
Het regent, achter de ruiten, het regent en het regent op de half ontbladerde populieren...Llueve, detrás de los cristales, llueve y llueve sobre los chopos medio deshojados...