Cançó De Bressol

Wiegelied

Cançó De Bressol

«In de ochtend dauw, 's middags warmte, 's avonds de muggen: ik wil geen boer zijn.» En ik die in jouw armen in slaap viel met mijn mond tegen jouw borst. De liefde van een man had ons al verbonden voor die winterochtend waarop ik geboren werd. De herinnering aan die tijd, de wind neemt het niet mee: toen je brood spaarde om me boter te geven. «In de ochtend dauw, 's middags warmte, 's avonds de muggen: ik wil geen boer zijn.» Wiegelied dat toen al tegen me sprak over mijn opa die slaapt in de diepte van een ravijn, over een stoffige weg, over een witte begraafplaats, en over velden met druiven, tarwe en olijfbomen.«Por la mañana rocío, al mediodía calor, por la tarde los mosquitos: no quiero ser labrador.» I jo que m'adormia entre els teus braços amb la boca enganxada en el teu pit. L'amor d'un home ja ens havia unit abans d'aquell matí d'hivern en què vaig néixer. El record d'aquell temps, el vent no l'arrossega: quan estalviaves pa per a donar-me mantega. «Por la mañana rocío, al mediodía calor, por la tarde los mosquitos: no quiero ser labrador.» Cançó de bressol que llavors ja em parlava del meu avi que dorm en el fons d'un barranc, d'un camí ple de pols, d'un cementiri blanc, i de camps de raïms, de blats i d'oliveres.
Over een maagd op een heuvel, over paden en sluiproutes, over al jouw broers die in de oorlog zijn gestorven. «In de ochtend dauw, 's middags warmte, 's avonds de muggen: ik wil geen boer zijn.» Jij bent de dochter van de droge wind en van een dorre aarde. Van een land dat je nooit bent vergeten ondanks de lange weg die je broers van bloed, je broers van taal, je lieten lopen, en je wilt nog steeds sterven terwijl je naar de mezen luistert, bedekt door het stof van dat arme land. «In de ochtend dauw... »D'una verge en un cim, de camins i dreceres, de tots els teus germans que van morir a la guerra. «Por la mañana rocío, al mediodía calor, por la tarde los mosquitos: no quiero ser labrador.» Ets filla del vent sec i d'una eixuta terra. D'una terra que mai no has pogut oblidar malgrat el llarg camí que et van fer caminar els teus germans de sang, els teus germans de llengua, i encara vols morir escoltant mallerengues coberta per la pols d'aquella pobra terra. «Por la mañana rocío...»