колибри

Kolibrie

Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
De nacht rekent af, onder mijn ogen pijnlijke kringen,
Vingers op de loop, letters op de toetsen als trekker.
Hé, stel je voor - dit is geen magie, walvis,
Wetende dat de meeste boeken zwijgen zonder kracht.
Oude, goede, verdomde, plus, spullen verzameld in een rugzak,
Goede smaak, uitstekende soort bevrijdt van de sleur.
De deuren zijn gesloten, maar het kraken, en als ons leven niet in het woordenboek staat,
Dan leven we blijkbaar volgens de auteur!
Smerige meisjes topless, vreemde feesten op de borsten,
Onze jeugd is al niet meer, maar we willen niet te laat komen.
Tijd om de wereld te bewijzen dat we nuttig zijn,
Maar ik heb me opgesloten in mijn appartement en stel persoonlijk records.
Experimenten met de innerlijke blokkade, systemen van zichzelf,
Consistentie, creatieve vorm, tot op het bot gegeten.
Van binnen, het gevoel dat zo'n extremiteit nodig heeft,
Maar ik zie alles in zwart-wit, hier lijkt het alsof de kleuren omgekeerd zijn.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
Wanneer mensen ons niet luisterden, duidelijke geluid in de kijker,
Magneten, kruis met je zus, wast een serieuze blik,
Die je bij het ontmoeten zonder wrok zou willen wegsturen.
Gisteren, de beste was over mij.
Vandaag kunnen we de mist zien,
Klap, wit als een gebroken lul,
Zwevend, sterren serieus.
Geen verkoudheid, ik wilde de Colombiaanse geur,
Verlies me in de liedjes, in de versleten klanken.
In mijn oren Limp Bizkit, en alles wat zo dichtbij is,
Spetters en iets dat knaagt.
In elke weersomstandigheid is het niet voor ons, hier is alleen resonantie.
Ik zet mijn telefoon uit en verdwijn op de stations, geloof me...
Houston problemen, kadaver, verrotte kroonluchter.
Ik dwaalde rond en vroeg, waarom zo somber?
In de rij wie achter wie, en in rap, wat is het antwoord?
De geest geloofde, goede neger, die rap verspreidde.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.
Laten we het doen, maar we moeten iemand daar genezen,
Geen fabels, verdomme.
De kracht van de wereld heeft het tot de draad versleten, rookt de rotte fabriek,
En hoeveel demonen, en de vertellers van Chuck Norris.
In de buurt hoeveel stokken achter de riem,
Hoeveel stront en trots in één fles.
Hé, laten we de mouwen opstropen en kijken wie wie inhaalt,
Respect voor de waanzin van de dapperen, maar niet voor de getekenden.
Niet voor degenen die in de vuile portieken liggen... Laat maar. Vergeet het!
Vandaag zal de Broadway van Peter mensen verzamelen,
Miyagi, maak de coupletten af, je bent een vriend, wees vriendelijker.
In deze rotwereld redt de glimlach van een kind me,
Het gelach van een dierbare, niet een hydra.
Fletse zielen vervagen, en bovendien verwoest de wereld tot het einde.
Ik heb nog niet begrepen waar dit nummer over gaat,
Zo'n chaotische vinaigrette in mijn hoofd.
Bij mijn cel, wees niet bang voor altijd.
Ik schrijf een heel boek over de depressie, maak me aan het lachen,
Hoe ik leerde glimlachen, tegen mijn zin.
Ik zou een klein Kolibrie worden,
En onopgemerkt uit het zicht verdwijnen.