Kuon No Kanata

Aan de Overkant van de Klank

Kuon No Kanata

Tranen vallen zacht, de laatste momenten
ほろりとぬつかるなみだにじんださんれつのまつび
Horori to nutsukaru namida nijinda sanretsu no matsubi
De vage gloed van de warmte, alles omarmt de schaduw
うすべににえびくむえるごえぬくもりさえすのすべてぐれん
Usubeni ni ebikumu eru goe nukumori sae suno subete guren
Omhuld door het licht
につつまれはいとなり
Ni tsutsumare hai to nari

De vermoeide, verwelkte gelaatsuitdrukking, te mager voor de warmte
やつれおとろえるかほそすぎたぬくもり
Yatsure otoroeru ka hoso sugita nukumori
Het vierkante raam van de bleke kamer verliest zijn kleur
ほのじろいへやのしかくまどはくれていく
Honojiroi heya no shikaku mado wa kurete iku
In mijn rechterhand voel ik nog steeds jouw vinger, de zachte aanraking
みぎてにはいまだきみのゆびをにぎりかえしたあわいかんしょくが
Migite ni wa imada kimi no yubi o nigiri kaeshita awai kanshoku ga
Die plotseling in mijn handpalm verdwijnt, de leegte weerklinkt
てのひらかごもるふいにすぎるむなさわぎにわかになりひびく
Tenohira kago moru fui ni sugiru munasawagi niwaka ni narihibiku
Draaiend in de sfeer van de vijfentwintigste minuut
まわるにじゅうごじじゅわきごしのふいんにゆれ
Mawaru nijuu go-ji juwaki goshi no fuin ni yure
Flonkerend, wiegend, de bloesem van de liefde
ひらり、ゆらり、ゆわりまいうちりゆいのいのはな
Hirari, yurari, yuwari mai u chiri yu inoi no hana
Een enkele bloemblaadje, alles verbrandend, de poort is gesloten
いっぺんのはなびらみなもえとはもんみだれる
Ippen no hanabira minamo e to hamon midareru

Het aantal liefdes is te tellen met beide handen
いとしさのかずはりょうのてでたりぬほど
Itoshisa no kazu wa ryounote de tarinu hodo
In de vage maanlicht wil ik de schaduw van die herinnering vastgrijpen
おぼろげなるつきよにおぼるおもかげかさねたいあのとどかに
Oborogenaru tsukiyo ni oboru omokage kasane taiya no todoka ni
Jij, die ik zocht, de subtiele geur, de belofte van een kus
きみもとめどもほのかなかおりくちづけかわしたやくそくも
Kimi motomedomo honokana kaori kuchidzuke kawashita yakusoku mo
Is het misschien dat de pijn van het verlies me niet loslaat, de bloei van de bloemen
うばいされてたのかなしといくちなしのはなかたくなにもあたまからはなれずくずのめに
Ubai saritetano kanashi toi kuchinashinohana katakuna ni mo atama kara hanarezu kuzu no meni
Telkens als ik een vinger tel, groeit het gewicht
ゆびおりひとつかぞえるたびにつのるおもみが
Yubiori hitotsu kazoeru tabi ni tsunoru omomi ga

Met een loomheid, de ochtendzon straalt een kalme glimlach
ものうげにあさひごしのおだやかなほほえみ
Monou ge ni asahi goshi no odayakana hohoemi
Ik ren en strek mijn hand uit, maar het is te ver weg
かけよりてこのてをのばせどもうこうのか
Kakeyorite kono te o nobasedomo moukaku no ka
Mijn stem schreeuwt zo hard dat het mijn keel verbrandt
のどもとやくすほどにこえからしさけんだ
Nodo moto yakusu hodo ni koe karashi sakenda
Waar moet ik die onuitsprekelijke gevoelens naartoe richten?
かくけつのやりきれぬおもいをどこへむければ
Kakuketsu no yari kirenu omoi wo doko e mukereba ?
De onbereikbare schreeuw stijgt op, de witte rook
とどかぬさけびとたちのぼるはくえんが
Todokanu sakebi to tachi noboru hakuen ga
Verstrikt in mijn borst, naar de klank... aan de overkant.
ひめいくむねをしめつけくおんの…かなたへと
Himei ku mune o shimetsuke kuon no… kanata e to