GEMMES DE NUIT

NACHTSCHADUWEN

GEMMES DE NUIT

Niets, niets meer, dan treurige neonsRien, plus rien, que de tristes néons
Die knetteren in het donkerGresillants dans le noir
Getuigen van de weinige glansTémoins du peu d'éclat
Die we elke avond zienQue l'on vit chaque soir
Ik ga verder, ik probeer te zienJ'avance, j'essaie de voir
Eigenlijk ben ik verlorenEn fait je suis perdue
Wanneer ik voor de schijn vechtQuand je lutte pour de faux
Eindigend met jou in mijn armenFinissant par t'étreindre

Die vluchtige momentenCes moments éphémères
Zullen we ons niet meer herinnerenOn s'en souviendra plus
En die dagen zonder rustEt ces jours sans repos
Zullen zich uiteindelijk uitstrekkenFiniront par s'étendre

We lijken op elkaar (de nacht)On se ressemble (la nuit)
En toch laat je meEt pourtant tu me laisses
Die bittere nasmaakCet arrière goût amer
En die geur van angstEt ce parfum de peur
Zodra ik alleen benUne fois que je suis seule
Slik ik mijn zwaktes wegRavalant mes faiblesses
O, wind van de zeeO vent du large
Neem mijn hart ver van jou meeEmporte loin de toi mon coeur

Niets, niets meer, dan treurige neonsRien, plus rien, que de tristes néons
Die knetteren in het donkerGresillants dans le noir
Getuigen van de weinige glansTémoins du peu d'éclat
Die we elke avond zienQue l'on vit chaque soir
Ik ga verder, ik probeer, ik ga naar buitenJ'avance, j'essaie, je sors
Eigenlijk ben ik verlorenEn fait je suis perdue
Wanneer ik voor de schijn vechtQuand je lutte pour de faux
Eindigend met jou in mijn armenFinissant par t'étreindre

Die vluchtige momentenCes moments éphémères
Zullen we ons niet meer herinnerenOn s'en souviendra plus
En die dagen zonder rustEt ses jours sans repos
Zullen zich uiteindelijk uitstrekkenFiniront par s'étendre

Neem mijn hart ver wegEmporte loin mon coeur
En verzet je niet meerEt ne résiste plus
Tegen deze zinloze ontmoetingenÀ ces vaines retrouvailles
En deze verloren momentenEt ces instants perdus

Ik zink langzaamJe chavire lentement
Te dicht bij jouw kustTrop près de ton rivage
Maar er is niets aan te doen, ik strandMais rien à faire, j'échoue
En (niets is) ideaalEt (rien n'est) idéal

Niets, niets meer, dan treurige neonsRien, plus rien, que de tristes néons
Die knetteren in het donkerGresillants dans le noir
Getuigen van de glansTémoins de l'éclat
Die we elke avond zienQue l'on vit tous les soirs
(Ik ga naar) de gevangenis(J'avance vers) la prison
Want te veel banden dodenCar trop d'attaches tuent
En zonder het te willenEt sans l'avoir voulu
Heb je me uiteindelijk geraaktT'as fini par m'atteindre

Die vluchtige momentenCes moments éphémères
Zullen we ons niet meer herinnerenOn s'en souviendra plus
En die dagen zonder rustEt ses jours sans repos
Zullen zich uiteindelijk uitstrekkenFiniront par s'étendre