Alışırım Gözlerimi Kapamaya

Ik Raak Gewend Aan Het Sluiten Van Mijn Ogen

Alışırım Gözlerimi Kapamaya

Het leek wel een schone wereld toen ik mijn ogen opendeTertemizdi sanki dünya gözlerimi açtığım anda
Zonder na te denken geloofde ik in sprookjesachtige morgenHiç düşünmeden inandım masal tadında yarınlara

Tussen de leugens zijn al mijn kindertijdherinneringen geblevenYalanlar ortasında kaldı tüm çocukluk anılarım
Buiten stripverhalen vond ik geen heldÇizgi romanların dışında bir kahraman bulamadım
Had ik maar niet zo'n roze bril op voor al mijn dromenToz pembe olmasaydı keşke tüm rüyalarım
Ik stelde altijd vragen, maar kreeg nooit antwoordenHep sorular sordum ama cevaplarını alamadım

Altijd zou er gelogen worden, altijd leugensHep yalan söylermiş hep yalan
Degenen die gescheiden waren, kwamen nooit weer samen, sprookjes waren niet echtKavuşamadı hiç ayrılanlar, masallar gerçek olmadı
Op de straten waar ik verliefd op was, sprak niemandAşık olduğum sokaklarda kimseler konuşmadı
Maar de stad zweeg nooit, ze huilde altijd, ze huilde altijd...Ama şehir hiç susmadı hep ağladı hep ağladı...

Als iemand me nog één laatste hoop zou gevenSon bir umut verse biri
En zou zeggen dat alles op een dag mooi zal zijnVe güzel olacak bir gün herşey dese
Dan geloof ik misschien wel in deze leugenBen inanırım belki de bu yalana
Ik raak ook gewend aan het sluiten van mijn ogenBen de alışırım gözlerimi kapamaya

Als er in de verte een weg zou zijn die eindigt onder de lichtenBir yol görünse uzaklarda ışıklar altında son bulan
En engelen me zouden meenemen zonder me aan de duisternis over te gevenMelekler alsa beni götürse karanlığa teslim olmadan

De asfaltwegen hebben pijn geleden, hun scheuren zijn vol bloedİşkence gördü asfaltlar, çatlaklarına kan doldu
Tussen de puinhopen, hoeveel dromen van kinderen zijn verloren?Yıkıntılar arasında kaç çocuğun hayalleri kayboldu?
Waarom is de mens zichzelf vergeten, werd hij zo?İnsan neden kendini unuttu kendinden oldu?
Op welke weg zijn hoeveel mensen voor niets hun leven verloren?Hangi yolda kaç kişi bir hiç uğruna canından oldu?
Altijd zou er gelogen worden, altijd leugensHep yalan söylermiş hep yalan

Degenen die gescheiden waren, kwamen nooit weer samen, de sprookjes waren nooit echtAyrılanlar hiç kavuşmadı, dinlediğim masallar hiç gerçek olmadı
Niemand bleef zo onschuldig als ik dacht, de oorlog stopte niet, de dood nam niet afKimse sandığım kadar masum kalmadı, savaş durmadı ölüm azalmadı

Als iemand me nog één laatste hoop zou gevenSon bir umut verse biri
En zou zeggen dat alles op een dag mooi zal zijnVe güzel olacak bir gün herşey dese
Dan geloof ik misschien wel in deze leugenBen inanirim belki de bu yalana
Ik raak ook gewend aan het sluiten van mijn ogenBen de alışırım gözlerimi kapamaya