Ahanzturaren Hilobia

O Túmulo do Esquecimento

Ahanzturaren Hilobia

Coberto de manto de sangueOdolezko mantuz estali du
a noite é a lua.gauak ilargia.
Os primeiros rugidosSugarren haserreak
acordaram o calor da terra.lurraren beroa esnatu du.
Chegou o primeiro dia da última era.Azken aroaren lehen eguna iritsi da.
A ruína e a revolução do massacreHondamena eta sarraskiaren iraultza
se impuseram no mundo dos fiéis.fededunen munduan gailendu da.
Rios de sangueOdolezko errekek
cobriram florestas e vales.Baso eta ibarrak estali dituzte.
A fúria da inundação de troncos e pedras,Enbor eta harrizko uholdearen amorruak,
levou os corpos dos cristãos,aurretik eraman ditu kristauen gorputzak,
levou-os para o mar do terror.aurretik eraman ditu ikararen itsasora.
Os ventos sujos,Haizearen zakarrak,
carregam partes dos corpos queimados,Gorputz kiskalien atalak daramatza,
para o túmulo do esquecimento subterrâneo.lurruzpeko ahanzturaren hilobira.
As picadas da chuvaEuriaren ziztadak
espalharam a loucurazoramena barreiatu du
dentro das almas dos corpos desfalecidos.gorputz abailduen arimen barrena.
Loucura, desespero.Eromena, etsipena.
O brilho dos olhos de MariaMariren begien dirdirak
abriu caminho para um novo amanhecer.egunsenti berriari eman dio bide.