De Mond van de Wolf

La Boca Del Lobo

Het is zijn kleur de duisternisEs su color la oscuridad
Leeft tussen schaduwen.Vive entre sombras.
Terugkijken is herinnerenVer atrás es recordar
Vormloze wolken.Nubes sin forma.
En zijn liefde meer dan zijn pijnY su amor más que su herida
Leerde hem vechten voor dit levenLe enseñe a luchar por esta vida
Ik vertelde hem ooit over de regenboogYo le conté alguna vez del arco iris
Hij glimlachte naar me, ik weet dat hij dachtEl me sonrió se que pensó
Dat het onmogelijk wasQue era imposible

Hoewel zijn ziel vandaag huiltAunque hoy llora su alma
Is er hoop op zijn gezichtEn su rostro hay una esperanza
Zijn aanraking is vandaag verhard door zijn verleden.Su tacto hoy endureció con su pasado.
Zijn lichaam net als zijn stokSu cuerpo igual que su bastón
Oud en versletenViejo y gastado

En hij tilde zijn blik naar de hemelY elevó la vista al cielo
Om de zon tussen zijn vingers te voelenPor sentir el sol entre sus dedos
Zo leefde hij met het onmogelijkeAsí vivió con lo imposible
Met het onmogelijke, met het onmogelijkeCon lo imposible, con lo imposible