Vertigen

Vertigen

Vertigen

Die ochtend werd ik wakker, weet niet meer waar, of hoe lang het geleden is, en alles was veranderd.Aquell matí em vaig llevar, no recordo on ni tan sols el temps que fa, i tot havia canviat.
Maar dat wist ik nog niet, en ik had er beter niets van geweten. Mijn wereld wasPerò jo no ho sabia, encara, i més m'hagués valgut no saber-ho mai. El meu món era
klein, maar genoeg, vroeger. Dat is het niet meer. Mijn leven, een persoonlijke lucht, geenpetit, però suficient, abans. Deixà de ser-ho. La meva vida, un cel particular, nul.la
ongelooflijke onzekerheid, zoete eenzaamheid; later, begraven, vervloekte voorspelbaarheid, benauwendeincertesa, dolça soledat; més tard, cau soterrat, previsibilitat maleïda, asfixiant
isolatie. Nooit had ik iets zo hard nodig gehad. Zelfs het bloed dat door mijn aderen stroomt,aïllament. Mai res no m'havia fet tanta falta. Ni la sang que per les venes em corre no
heeft niet dezelfde urgentie nodig. Terwijl de pijn groeide, plotseling, die oorverblindende,necessitava amb la mateixa urgència. Mentre el dolor creixia, de sobte, aquell soroll
ondraaglijke herrie. Schreeuwend, huilend, rennend. Ik was niet in staat om mijn eigenestrepitós, insuportable. Cridant, plorant, vaig córrer. Era incapaç de sentir els meus
kreten te horen, die zeker afgrijselijk waren. Plotseling opende de afgrond zich onder mijn voeten. Ik wildecrits, de segur esgarrifosos. De sobte, l'abisme s'obrí sota els meus peus. Morir, volia.
sterven. Terug naar mijn hol, mijn geliefde eenzaamheid, mijn limbo, mijn waardevolle eiland. EnRecuperar el meu cau, la meva estimada soledat, els meus llimbs, la meva preuada illa. I
ik viel. Ik viel, me steeds dichterbij dat horror, mijn eigen pijn,vaig caure. Queia, sentint-me cada vegada més prop d'aquell horror, del meu propi dolor,
de meest angstaanjagende ontwaking van mijn zintuigen, net ontdekt. Ik weet niet meerdel més terrorífic despertar dels meus sentits, tot just acabat de descobrir. Ja no
wanneer ik die fatale ochtend wakker werd, toen nog een redding. Ik weet niet meer hoe lang ik al val,recordo quan va ser que vaig despertar aquell fatídic matí, aleshores salvador. No
valt, steeds dichterbij de afgrond, maar met de onzekerheid of het ooit zal komen. Nu lijkt de pijnrecordo quan fa que estic caient, que caic, veient la fi més propera cada vegada però
geen grenzen te kennen. De pijn en de angst zijn alles wat ik voel. Ik ben bang om voor altijdamb la incertesa de si mai arribarà. Ara el dolor sembla no tenir límits. El dolor i la por
te vallen.són tot el que sento. Tinc por de caure per sempre.