Irene

Irene

Irene

Verdriet, ik heb je van honger gedoodSaudade, eu te matei de fome
En 's avonds, heb ik je begraven met de pijnE tarde, eu te enterrei com a mágoa
Als ik vandaag je naam niet meer weetSe hoje eu já não sei teu nome
Je gezicht gaf me nooit rustTeu rosto nunca me deu trégua

Een wonder zou zijn om niet te zienMilagre seria não ver
In de liefde, die eeuwige bloemNo amor, essa flor perene
Die opbloeit in de zwarte maanQue brota na lua negra
Die verwelkt, maar nooit sterftQue seca, mas nunca morre

Waarheid, ik omringde je van een afstandVerdade, eu te cerquei de longe
En 's avonds, leunde ik op de angstE tarde, eu encostei no medo
Als ik gisteren je naam zongSe ontem eu cantei teu nome
De echo sterft niet vroegO eco já não morre cedo

Een wonder zou zijn om niet te hebbenMilagre seria não ter
De liefde, dat korte rijmO amor, essa rima breve
Die de glans van de volle maanQue o brilho da lua cheia
Wekt uit een lichte slaapAcorda de um sono leve

IreneIrene
Irene lachtIrene ri