Onlar Anlamaz Halden

Zij begrijpen het niet

Onlar Anlamaz Halden

Zij begrijpen het niet, want ze weten niets van mijn pijnOnlar anlamaz hâlden çünkü derdimden bilmez
Gebroken harten al lang, begrijpen niet hoe ik me voelÇoktan kırılmış kalpler, anlamaz hâlinden
Vanwege de liefde, omdat het voorbij is, omdat ik alles heb opgegevenSevdiğimden, bittiğimden, her şeyden vazgeçtiğimden
Omdat ik mezelf ben kwijtgeraakt, weten ze niets van mijn pijnKendimi kaybettiğimden bilmezler derdimden

Als je naar mijn gezicht kijkt, glimlach jeBakınca yüzüme güldüğünden
Een bloem opent zich voor jou, precies op het juiste momentSana açar çiçek tam yerinden
Er is meer dan je zietFazlası var gördüğünden
Elke dag zal het weer opstaan uit zijn asHer gün doğacak yine küllerinden
Als deze donkere nacht mijn uitzicht isBu kara gece benim manzaramsa
Val ik als een blad in de herfstDüşen bi' yaprağım sonbaharda
Je ogen leken wel Istanbul, terwijl je keek en huildeSanki İstanbul'du gözlerin ağlarken baktığında

Iedereen die gaat, zal ik achtervolgen, stilletjes alles in de fik stekenHer gidenin ardından ağlayacak, susup her şeyi yakacak
Zal wat ze deden, hen niet bijblijven?Yaptıkları yanına mı kalacak?
Denk niet dat je ooit vervangen zult wordenSanma, yerin hiç dolmayacak

Zij begrijpen het niet, want ze weten niets van mijn pijnOnlar anlamaz hâlden çünkü derdimden bilmez
Gebroken harten al lang, begrijpen niet hoe ik me voelÇoktan kırılmış kalpler, anlamaz hâlinden
Vanwege de liefde, omdat het voorbij is, omdat ik alles heb opgegevenSevdiğimden, bittiğimden, her şeyden vazgeçtiğimden
Omdat ik mezelf ben kwijtgeraakt, weten ze niets van mijn pijnKendimi kaybettiğimden bilmezler derdimden

Als je naar mijn gezicht kijkt, glimlach jeBakınca yüzüme güldüğünden
Een bloem opent zich voor jou, precies op het juiste momentSana açar çiçek tam yerinden
Er is meer dan je zietFazlası var gördüğünden
Elke dag zal het weer opstaan uit zijn asHer gün doğacak yine küllerinden
Als deze donkere nacht mijn uitzicht isBu kara gece benim manzaramsa
Val ik als een blad in de herfstDüşen bi' yaprağım sonbaharda
Je ogen leken wel Istanbul, terwijl je keek en huildeSanki İstanbul'du gözlerin ağlarken baktığında

Iedereen die gaat, zal ik achtervolgen, stilletjes alles in de fik stekenHer gidenin ardından ağlayacak, susup her şeyi yakacak
Zal wat ze deden, hen niet bijblijven?Yaptıkları yanına mı kalacak?
Denk niet dat je ooit vervangen zult wordenSanma, yerin hiç dolmayacak

Zij begrijpen het niet, want ze weten niets van mijn pijnOnlar anlamaz hâlden çünkü derdimden bilmez
Gebroken harten al lang, begrijpen niet hoe ik me voelÇoktan kırılmış kalpler, anlamaz hâlinden
Vanwege de liefde, omdat het voorbij is, omdat ik alles heb opgegevenSevdiğimden, bittiğimden, her şeyden vazgeçtiğimden
Omdat ik mezelf ben kwijtgeraakt, weten ze niets van mijn pijnKendimi kaybettiğimden bilmezler derdimden