Sonet LXXVII

Zwierciadło powie jak twa piękność minie
Zegar jak cenne minuty marnujesz
A pusta karta twe myśli odbije
Takiej nauki z tej księgi skosztujesz
Ze zmarszczek tu zwierciadło ukaże
Grobu otwarte wspomnienie sie rodzi
Mówi wskazówka gdy mknie po zegarze ,
Że ku wieczności czas zmyka jak złodziej
Spójrz co w pamięci twojej się nie mieści
Powierz tym kartom a one odkryją,
Że te zrodzone z twego mózgu dzieci
W myślę twoim nowym życiem żyją
Spójrz a z nich każda ci za to zapłaci
Zyskasz a księgę to wielce wzbogaci.