Om wat applaus

Por un poco de aplausos

Om wat applaus

Por un poco de aplausosOm wat applaus
él ha olvidadoheeft hij vergeten
la maldita oscuridadde godverlaten duisternis
nunca imaginada y nunca conocidanooit vermoed en nooit geweten
cuán blanca, cuán vacía es el inviernohoe wit, hoe leeg de winter is

Solo el vientoAlleen de wind
el viento que susurrade wind die fluistert
solo una piedraalleen een steen
una piedra que esperaeen steen die wacht
solo un árbolalleen een boom
un árbol que escuchaeen boom die luistert
al aguanaar het water
el agua se ríewater lacht

Él que quiso dejar que su mano dominaraHij die zijn hand wou laten heersen
sobre cosas, sobre arenaover dingen, over zand
lleva en sus hombros bronce y mármoldraagt op zijn schouders brons en marmer
es besado por un extraño miedowordt gekust door vreemde angst

Solo los tontosAlleen de dwaze
locos sabengekken weten
sus gritos suenan agudos y huecoshun kreten klinken schril en hol
y son lentamente devoradosen worden langzaam opgevreten
por un viejo globo terráqueodoor een oude wereldbol