Traducción generada automáticamente
Stalmeester
Wim Sonneveld
Stalmeester
Het gewone volk vraegt zich natuurlijk wel eens af: Wat doet zo'n stalmeester nu
eigenlijk, de godganselijke dag? Het schijnt dat men daer de merkwaerdogste
voorstellingen van heeft. Men denkt bijvoorbeeld dat een stalmeester zich in de
Koninklijke Stallen ophoudt. Nou ja, kijk, dat doe ik natuurlijk niet. Daer heb
ik mijn stallenjongens voor in Den Haag. En inderdaed staen daer de paerden en
de voertuigen; Van de gouwe koets tot de rode Ferrari. En daer ben ik zeker wel
meester over, maer dan bovenmeester, als men begrijpt wat ik bedoel
Traedities moeter er zijn, zeg ik altijd maer. D'r is al genoeg waerdevols naer
de kloten gegaen, de laetste jaeren
Neem Prinsjesdag. Wat hadden we vroeger: Een stoet van een koets of zeven, acht
negen, en behoorlijk bereden, ik bedoel: met goed aengekleed paerdevolk d'rop
en d'ran; En wat heb je nou? een armzaelig rijtuigje achter 't gouwe span en
dan heb je 't gehad. 't Ontbreek er nog maer aen dat ze Haere Maejesteit met
een taxi naer de Ridderzael laeten rijen. Versobering noemen ze dat. Ja, aen
mijn hoelae
En 't is van A tot Z fout. Want wat wil het gewone volk? Traedities
Neem nou die alleraerdigste ceremonie van 't eerste kievitseitje. Dat was toch
elk jaer weer een verrekt aerdig gebeuren. Meestal op een dag rond eind Maert
begin Aepril, dat was iets waer ik en de Konegin altijd naer uitkeken. Je kon
in die daegen opeens iemand horen vragen: "Is 't eitje er al?" En als het dan
kwam, dan was dat voor mij en de Konegin, en de prins, en allemael een hele
opluchting. Je zag de vinder dan aenkomen, meestal zo'n eenvoudige polder
jongen, in z'n beste kleren zak maer zeggen, en met z'n hele famielje, ook
allemael opgedoft. En dan 't eitje in 't mandje. En dan de burgemeester erbij
meestal van een of ander gat in Friesland, dus vaek zo'n rooie rakker
nietwaar? Maer toch alles tezaemen een verrekt schilderachtig geheel, dat stel
boerenkinkels in deze ambiance
D'r zijn mensen die niet van kievitseieren houen. Ieder z'n smaek; maar wat mij
betreft: ik mag er graeg een stelletje van verorberen. Want ook hier is er weer
iets moois naer de verdommenis gegaen. 't Wordt zo langzaemerhand een kaele
boel in dit land. En als je dan ziet wat zo'n eitje vandaeg de dag in een
restaurant moet kosten, dan zeg ik: Geef ze aen een paer mensen die ze
tenminste weten te waerderen en er nog iets meer in zien dan een dure
versnaepering
Dat wil het gewone volk. De franje van Oranje noem ik dat. 't Vertoon van de
Kroon. De eis van 't paleis
Het bewijs krijg je elk jaer maer weer an op de dertigste April. Dan komen ze
met zijn allen opzetten. Ik stae dan altijd zo'n beetje opzij van 't bordes
met het defile, achter een conifeer; Men ziet mij niet maer ik ben er toch, en
zo hoort het ook. Ik zorg er dan voor dat de zaek gladjes verloopt. Die bloemen
op de trejen, dat levert geen bezwaeren op. 't Is meer wat ze de Konegin zo
allemael komen aenbieden
En d'r wordt wat aengedraegen. Kijk, en dan gaet het erom dat je Haere
Maejesteit discreet ontlast, nietwaer
Van zo'n reuzenkoek uit de een of andere achterhoek van dit land. Dat is dan
aenpakken en even tussen je tanden sissen: "Kniksje maeken, achteruit de trap
af en wegwezen", en dan zelf even de geschenken ongemerkt achter de
rodondendrons sodemieteren. 't Is natuurlijk vanzelfsprekend dat Maejesteit
niet alles hoogstpersoonlijk kan nuttigen, want dan zou het daegelijks koek
eten zijn tot diep in de zomer
Wij nemen dus wel wat mee naer huis. En wat de andere cadeautjes betreft: Alles
wordt bewaerd; Alle zelfgeborduurde wandkleedjes en molens-van-lucifersstokjes
en wat er verder aan goedbedoelde rotzooi wordt aengeboden. Dat staet allemael
keurig op rekken bij elkaer, met kaertjes erbij van wie het is en met naeme ook
wat het voorstelt, en da's wel nodig, want er wordt wat afgeknutseld in dit
land
Maer 't mooiste is toch Kerstmis. Eerst op Soestdijk onder elkaer. De mensen
vraegen me dan vaek: hoe viert de koninklijke familie de kerstdagen. Ik wil
graeg eens een tipje van de sluier oplichten. De Konegin viert Kerstmis op twee
daegen, nl. zowel de eerste als de tweede kerstdag, op 25 en 26 december. In de
grote kaemer van Soestdijk staet dan een kerstboom. De famielje gebruikt op elk
van deze dagen drie maeltijden: Een feestelijk ontbijt, een stemmige lichte
lunch en een wat uitgebreid diner. Het is misschien wel aerdig om te vertellen
dat de taefel voor deze gelegenheid versierd is met hier en daer een rood lint
en een paer kandelaers met brandende kaersen. Ik geloof dat ik ook wel mag
verklappen dat het dan gezellig warm is, temeer daer er een open haerdvuur
brandt dat - ik meen dat wel te kunnen prijsgeven - beurtelings door de prins
en zijn schoonzoons af en toe van een vers houtblok wordt voorzien
Wat onze kleinste Koninklijke Hoogheden betreft durf ik te verklaeren dat deze
bijzondere belangstelling vertonen voor de lichtjes. En de famielje heeft de
toch wel verrekt aardige gewoonte ingevoerd dat elk prinsje af en toe een
kaersje mag uitblaezen
Maer 't mooiste is toch wel enkele daegen tevoren de gezaemenlijke viering met
't hele hof. Daer kijk ik al lang tevoren naer uit
'k Was van de zomer voor een kort vacantieverblijf op Corsicae, ik had gezwommen
en ik loop naer het strand terug en ineens stae ik stil, met het waeter van de
Middellandse Zee klotsend tegen mijn kuiten, en verdomd als het niet waer is
maer ik zeg tegen mijn vrouw: "Ik denk al aen de Kerst op Soestdijk; Was het
maer vast Advent."
Maer het is dan ook altijd weer ontroerend: Als de Konegin gewoon zelf rondgaet
met de chocolademelk. En alles staet daer dan toch maer bij elkaar, tot de
gewone stallenjongens toe, en zelfs een exemplaer d'r bij van wat men
tegenwoordig onze bruine medemens noemt. En de konegin gaet daer dan met
de chocolae tussen rond. En praet gewoon met iedereen. Over koetjes en kalfjes
En natuurlijk ook over de os en de ezel. En 't is geen gewone chocolae, maer
bijzondere: Uit de beste grondstoffen vervaerdigd, volgens een oud-vaederlands
recept
Een echt koninklijke drank. En daer mag ik dan graeg een vel op zien. Een
koninklijk vel. Ik schaem me er niet voor het te vertellen: 't Vorig jaer heb
ik dat vel uit mijn beker bewaerd. En het laeten inlijsten. 't Hangt nu thuis
boven een trumeau in de hal
En elke keer als ik er langs kom, dan gaet er iets door me heen. Dan denk ik
Verdomme, het leven is nog waerd om geleefd te worden. En zo is het dan ook op
die aevond in het paeleis. Allemael door elkaer
Heel gewoon en menselijk. En zo is het goed, en zo moet het blijven, - eens per
jaer
Maestro de establos
El pueblo común a veces se pregunta: ¿Qué hace realmente un maestro de establos todo el santo día? Parece que tienen las ideas más extrañas al respecto. Por ejemplo, piensan que un maestro de establos se queda en los Establos Reales. Bueno, miren, obviamente no hago eso. Para eso tengo a mis mozos de cuadra en La Haya. Y de hecho, allí están los caballos y los vehículos; Desde la carroza dorada hasta el Ferrari rojo. Y ahí soy sin duda un maestro, pero un maestro superior, si entienden a lo que me refiero.
Tradición debe haber, siempre digo. Ya se ha perdido suficiente valor en los últimos años. Tomen el Día del Príncipe. ¿Qué teníamos antes? Un desfile de unas siete, ocho, nueve carrozas, todas bien montadas, quiero decir: con gente de a caballo bien vestida arriba y abajo; ¿Y qué tenemos ahora? Un cochecito miserable detrás del grupo dorado y eso es todo. Solo faltaría que dejen a Su Majestad llegar al Palacio en taxi. Lo llaman austeridad. Sí, en mi opinión.
Y está todo mal de principio a fin. Porque ¿qué quiere el pueblo común? Tradiciones. Tomemos por ejemplo esa encantadora ceremonia del primer huevo de ave. Eso solía ser un evento encantador cada año. Por lo general, en un día a finales de marzo o principios de abril, algo que tanto yo como la Reina esperábamos con ansias. En esos días de repente podías escuchar a alguien preguntar: '¿Ya llegó el huevo?' Y cuando llegaba, era un gran alivio para mí, la Reina, el príncipe y todos. Veías al que lo encontraba acercarse, generalmente un chico sencillo de los pólderes, vestido con sus mejores ropas, y con toda su familia, también arreglada. Y luego el huevo en la canasta. Y luego el alcalde, generalmente de algún pueblo perdido en Frisia, ¿verdad? Pero aun así, todos juntos formaban una imagen pintoresca, esos campesinos en ese ambiente.
Hay gente a la que no le gustan los huevos de ave. Cada quien con sus gustos; pero en lo personal, me gusta devorar un par. Porque aquí también se ha perdido algo hermoso. Se está volviendo un desastre en este país. Y cuando ves cuánto cuesta hoy en día un huevo en un restaurante, digo: Dáselos a unas cuantas personas que al menos sepan apreciarlos y vean algo más que un simple manjar caro.
Eso es lo que quiere el pueblo común. Los adornos de la Casa Real, lo llamo yo. El espectáculo de la Corona. La exigencia del palacio.
La prueba la tienes cada año el treinta de abril. Todos vienen en masa. Yo siempre estoy un poco apartado del balcón con el desfile, detrás de un ciprés; No me ven, pero estoy ahí, y así debe ser. Me aseguro de que todo salga sin problemas. Las flores en las escaleras no presentan problemas. Es más lo que le ofrecen a la Reina.
Y le ofrecen de todo. Mira, lo importante es que se le quite discretamente a Su Majestad, ¿verdad?
De un pastel gigante de algún rincón remoto de este país. Ahí es cuando tomas y susurras entre dientes: 'No hagas gestos, retrocede por las escaleras y lárgate', y luego tú mismo deshaces los regalos discretamente detrás de los rododendros. Es obvio que Su Majestad no puede consumir todo personalmente, porque entonces estaría comiendo pastel todos los días hasta bien entrado el verano.
Así que nos llevamos algo a casa. Y en cuanto a los demás regalos: Todo se guarda; Todos los tapices bordados a mano y molinos de palillos de fósforos y cualquier otra basura bien intencionada que se ofrezca. Todo está ordenado en estantes, con tarjetas que indican de quién es y qué representa, y es necesario, porque se hacen muchas manualidades en este país.
Pero lo más hermoso es la Navidad. Primero en Soestdijk entre nosotros. La gente a menudo me pregunta: ¿Cómo celebra la familia real las fiestas navideñas? Me gustaría darles una pequeña pista. La Reina celebra la Navidad en dos días, es decir, tanto el primer como el segundo día de Navidad, el 25 y 26 de diciembre. En la gran sala de Soestdijk hay un árbol de Navidad. La familia tiene tres comidas en cada uno de estos días: un desayuno festivo, un almuerzo ligero y una cena más elaborada. Quizás sea interesante mencionar que la mesa está decorada con cintas rojas aquí y allá y candelabros con velas encendidas. Creo que también puedo revelar que es un ambiente acogedor, especialmente porque hay una chimenea encendida que, creo que puedo decir, es alimentada ocasionalmente con leña por el príncipe y sus yernos.
En cuanto a nuestros pequeños Altezas Reales, me atrevo a decir que muestran un interés especial por las luces. Y la familia ha introducido la bonita costumbre de permitir que cada príncipe sople una vela de vez en cuando.
Pero lo más hermoso es la celebración conjunta con toda la corte unos días antes. Eso es algo que espero con ansias desde hace mucho tiempo.
Este verano estuve de vacaciones cortas en Córcega, había nadado y volvía a la playa cuando de repente me detuve, con el agua del Mar Mediterráneo chapoteando en mis pantorrillas, y maldita sea si no le dije a mi esposa: 'Ya estoy pensando en la Navidad en Soestdijk; Ojalá fuera Adviento'.
Pero siempre es conmovedor: Cuando la Reina misma sirve el chocolate caliente. Y todo está ahí, desde los mozos de cuadra comunes hasta incluso un ejemplar de lo que hoy en día se llama nuestra población de color. Y la Reina va con el chocolate entre todos. Y simplemente charla con todos. Sobre tonterías y cosas serias. Y por supuesto también sobre el buey y el asno. Y no es un chocolate común, sino especial: Hecho con los mejores ingredientes, según una receta antigua holandesa.
Una verdadera bebida real. Y me gusta ver una capa en ella. Una capa real. No me avergüenzo de decirlo: El año pasado guardé esa capa de mi taza. Y la hice enmarcar. Ahora cuelga en casa sobre una consola en el pasillo.
Y cada vez que paso por ahí, algo me recorre. Entonces pienso: Maldición, la vida aún vale la pena. Y así es en esa noche en el palacio. Todos juntos. Muy común y humano. Y así está bien, y así debe seguir siendo, - una vez al año
Comentarios
Envía preguntas, explicaciones y curiosidades sobre la letra
Forma parte de esta comunidad
Haz preguntas sobre idiomas, interactúa con más fans de Wim Sonneveld y explora más allá de las letras.
Conoce a Letras AcademyRevisa nuestra guía de uso para hacer comentarios.
¿Enviar a la central de preguntas?
Tus preguntas podrán ser contestadas por profesores y alumnos de la plataforma.
Comprende mejor con esta clase: