カミノコトバ (kami no kotoba)

De Woorden van de Goden

カミノコトバ (kami no kotoba)

De betekenis van de naald die ik met liefde gaf
針を愛でる意味を授けた僕の言葉
Hari wo mederu imi wo sazuketa boku no kotoba
Een bundel van medelijden die rood oplicht, herhaalt zich en verbindt
赤く光る哀れみの束繰り返して連なる
Akaku hikaru awaremi no taba kurikaeshite tsuranaru
De littekens zijn al vertrouwd, de brandende onrust
傷痕はもう慣れっこさ灯る焦燥
Kizuato wa mou narekko sa hotaru shousou

Mooi gepraat stapelt zich op, een bleke harmonie ontkiemt
綺麗事を重ね芽生えた淡い調和
Kireigoto wo kasane mebaeta awai chouwa
Iedereen laat daar zijn vervormde draad achter
誰も彼もそこに落とした歪む糸
Daremo karemo soko ni otoshita yugamu ito
De waarheid die we angstig verbergen, daar omhuld
怯え隠し合う真実そこに包む
Obie kakushi au shinjitsu soko ni houru
De leugen die we tekenden
描いた嘘
Egaita uso

Ik zag het weer
また視たてた
Mata shitateta
Ik wenste gewoon
ただ願った
Tada negatta
Nog steeds
まだ
Mada

De onvervulde duisternis, de kerk opent zijn deuren
満たされぬ暗闇教会は開く
Mitasarenu ando kyoukai wa kaimu
Sentimenten drijven van de vingers die vallen
零れ落ちた指から漂う感傷
Kobore ochita yubi kara tadayou kanshou
De overgebleven realiteit die daar is
そこにある残された現実
Soko ni aru nokosareta genjitsu
Terugspoelen naar de onveranderlijke dagen
巻き戻す変わらない日々へ
Maki modosu kawaranai hibi e

De zwarte beest opgesloten in de kooi van de haken
ハリオテの檻に閉じ込めた黒い獣
Haribote no ori ni tojikometa kuroi kemono
De oren zijn gemaakt, lachen en imiteren, de schijn is al
耳をい造り笑って模る愛想はもう
Mimi wo ooi tsukuri waratte narawasu aiso wa mou
Het barst los en de ketens vallen
はじけ飛んで鎖落ちる
Hajike tonde kusari ochiru
De overgebleven waanzin draait
残された狂気の渦
Nokosareta kyouki no uzu

Donker, de toekomst is eeuwig, onveranderlijk
暗い、未来永劫、変わらない
Kurai, mirai eigou, kawaranai
Zo rustig mogelijk
このまま安らかに
Kono mama yasuraka ni
Ah, de vergelding, pijnlijk
ああ、報い、痛い
Aa, mukui, itai
Vandaag weer de stem die ik mezelf liet achtervolgen is berouw
今日も自らに追わせた声は懺悔
Kyou mo mizukara ni owaseta koe wa zange

Dit is alles, mijn weerspiegelde wens, harmonie
これが全て僕の映した願い調和
Kore ga subete boku no utsushita negai chouwa
Iedereen verliest de betekenis, de draad vervaagt
誰も彼も意味を失って滲む糸
Daremo karemo imi wo nakushite nijimu ito
Tussen de lichamen die we betreden
踏み歩く屍の中
Fumiaruku shikabane no naka
Daar was het
そこにあった
Soko ni atta
De vervormde wereld
歪んだ世界
Yuganda sekai

Ik zag het weer
また視たてた
Mata shitateta
Ik wenste gewoon
ただ願った
Tada negatta
Nog steeds
まだ
Mada

De onvervulde duisternis, de kerk opent zijn deuren
満たされぬ暗闇教会は開く
Mitasarenu ando kyoukai wa kaimu
Sentimenten drijven van de gevallen nek
零れ落ちた首から漂う感傷
Kobore ochita kubi kara tadayou kanshou
De overgebleven realiteit die daar is
そこにある残された現実
Soko ni aru nokosareta genjitsu
Terugspoelen naar de onveranderlijke dagen
巻き戻す変わらない日々へ
Maki modosu kawaranai hibi e