Heimwee doet ons hart verlangen

Heimweh lässt unser Herz verlangen

Heimwee doet ons hart verlangen

Heimweh lässt unser Herz verlangen, nach der Heimat unserer Jugend.Heimwee doet ons hart verlangen, naar de heimat onzer jeugd.
Nach den bronzen Glockenliedern, schwer von Trauer oder Hölle der Freude.Naar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
Lieder aus dem alten Turm, der wacht und fern schaut,Zangen uit de oude toren, hij die waakt en verre schouwt,
Über das Dorf voller Träume, das sich schlängelnd zu seinen Füßen erstreckt.Over 't dorpje droomverloren, kronk'lend aan zijn voet gebouwd.

Heimweh lässt unser Herz verlangen, nach dem Duft von Heidekraut und Heidelerchen.Heimwee doet ons hart verlangen, naar de geur van brem en hei.
Nach den Wiesen, neblig umhangen, an einem Morgen im Mai.Naar de weiden mist-omhangen, op een morgen in de mei.
Heimweh nach dem goldenen Korn, nach dem Kiefernwald voller Ruhe,Heimwee naar het blonde koren, naar het dennebos vol peis,
Nach den zugefrorenen Teichen, wo wir über das Eis glitten.Naar de vennen stijfgevroren, waar wij slierden op het ijs.

Heimweh lässt unser Herz verlangen, nach dem elterlichen Herd.Heimwee doet ons hart verlangen, naar de ouderlijke haard.
Mit seiner Ruhe unersetzlich, mit seinem Frieden wohl bewahrt.Met zijn rust niet te vervangen, met zijn vrede wel bewaard.
Heimweh nach den Sommerwinden, Heimweh nach dem süßen Rauschen,Heimwee naar de zomerwinden, heimwee naar het zoet geruis,
Im Wipfel der grünen Linden, vor unserem alten Pannhaus.In de kruin der groene linden, voor ons oude pannenhuis.