Menselijke Meeuw

Gaivota Humana

De zee gaf klappen op het zandO mar dava surras na areia
En de zon verbrandde wie daar wasE o sol queimava quem tava ali
En het bloed stroomt koud door de aderenE o sangue corre frio nas veias
Daar in de lucht zag ik een man vliegenLá no céu um homem voando eu vi

Hij vloog langzaam zoals de mist zou doenVoava lentamente como a bruma voaria
Kijkend kalm, van boven zag hij allesOlhava calmamente, lá de cima tudo via
Hij vloog, kwam dichtbij, verdween in de blauwe woestijn van het oneindigeVoava, vinha perto, sumia no deserto azul do infinito

Hij kwam terug, zeilend en tegen de zon stralendVoltava navegando e contra o sol brilhando
Motor van zachte windMotor de vento brando
Ging in de zuidelijke richtingTangia no sentido sul

Ik zagEu vi
Een menselijke meeuw, ik zagUma gaivota humana, eu vi
Ik zagEu vi
Een menselijke meeuwUma gaivota humana

En de zee gaf klappen op het zandE o mar dava surras na areia
En de zon verbrandde wie daar wasE o sol tostava quem tava ali
En het bloed stroomt warm door de aderenE o sangue corre quente nas veias
Daar uit de lucht viel de man, ik zagLá do céu o homem caindo, eu vi

Hij daalde snel zoals een steen zou vallenDescia velozmente como a pedra desceria
Spectaculair viel hij van bovenEspetacularmente lá de cima ele caía

En de zee snikte op het zandE o mar soluçava na areia
En huilde op het zandE chorava na areia
En ik huilde op het zandE eu chorava na areia

Ik zagEu vi
Met veel medelijden het drama, ik zagCom muita pena o drama, eu vi
Het eindeO fim
Van een menselijke meeuw, ik zagDe uma gaivota humana, eu vi
Ik zagEu vi
Met veel medelijden het drama, ik zagCom muita pena o drama, eu vi
Het eindeO fim
Van een menselijke meeuw, ik zagDe uma gaivota humana, eu vi