Nú Hann Blæs

Nu blaast hij

Nú Hann Blæs

De wind wekt meVindurinn mig vekur
en draait in bewegingog veltir sér af stað
Maar de zon die me bereiktEn sólin nær mér situr
ja, zij zit dichterbijjá hún situr öllu nær
En haar stralen gloeienOg geislar hennar glæðast
van de gaven die er zijnaf gjöfum þess sem er

Haar wijsheid wekteVisku sína vakti
en bood een stroom aanog veitti farveg í
In de rivier die ooit wasÍ fljótið sem var forðum
Vol met alles wat ik hadYfirfullt af öllu því
Wat ik ooit bezatSem ég átti einu sinni
weven haar armen om me heenvefur örmum faðmar mig

In het groene veld van het levenÍ lífsins grænu lautu
stroomt de beek onder mijn voetenrennur lækur undurtær
En de kracht van de zonOg sólarinnar máttur
is groter dan gisterener meiri en í gær
Naar de hemel stijgt hij nuTil himins nú sig hefur
en hoger de lucht ga ik inog hærr´a á loft ég fer

Nu blaast hij en met de wind vechtNú hann blæs og með vindi bærist
vervormd maar opmerkelijk zichtbjöguð en merkileg sýn
Want in de storm roertÞví í stormi hrærist
mijn gedachtenhugsunin mín