Het Paaslied

La canción de Pascua

Het Paaslied

En una visión de tormenta, rodeado de soledadIn een visioen van storm, omringd door eenzaamheid
Vi el Gólgota, donde la cruz desafía al cieloZag ik Golgotha, waar 't kruis de hemel tartte
Y Dios se elevó en su majestuosidadEn God verhief zich in zijn majesteit
Y a sus pies yacía su madre llena de dolorEn aan zijn voeten lag zijn moeder vol van smarten

Entonces él dijo: 'Mujer, es suficienteToen sprak hij: "Vrouw, het is genoeg geweest
No puedes cambiar nada más al respectoDaar kunt u verder ook niks aan veranderen
Y en tus manos, Señor, encomiendo mi espírituEn in uw handen, Heer, beveel ik mijnen geest
No llores por mí, señora, sino por ti misma y los demás'Ween niet om mij, mevrouw, maar om uzelf en de anderen"

Luego vi lejos de allí a un joven soldado de guardiaToen zag ik ver van daar een jong soldaat op wacht
Casi un niño, desesperado y abandonadoEen kind nog haast, wanhopig en verlaten
Lejos de su madre, hasta que en la fría nocheVer van zijn moeder, tot hij in de koude nacht
Creía escuchar su voz, suave, llamando su nombreHaar stem, die zacht zijn naam riep, dacht te horen

En una visión, su madre apareció ante élIn een gezicht verscheen zijn moeder daar aan hem
Tan radiante, muy cerca pero aún lejosZo stralend, heel dicht bij, maar toch van verre
No podía hablar y el viento se llevaba su vozHij kon niet spreken en de wind verwoei zijn stem
Ella lucía más joven y llevaba una corona de estrellasZe zag er jonger uit en droeg een krans van sterren

Ella acarició su joven cuello y cabello rubioZij streelde zacht zijn jonge nek en blonde haar
Le ofreció su pecho y lo tomó en sus brazosBood hem haar borsten en nam hem in haar armen
Y solo entonces él supo quién era ella, la reconocióEn toen pas wist hij wie zij was, herkende haar
Quien vino a calentarlo en la oscuridad y la muerteDie hem in duisternis en dood daar kwam verwarmen

Fue tan dulce, como él yacía junto a ellaHet was zo lief, zoals hij bij haar lag
Ella, la gloriosa, concebida sin manchaZij, de glorierijke, onbevlekt ontvangen
Hasta que el amanecer del día no nacidoTotdat het gloren van de ongeboren dag
Dio un suave rubor a sus pálidas mejillas muertasEen zachte blos gaf aan zijn bleke dode wangen