Zalazak treceg sunca

Zonsondergang van de Derde Zon

Zalazak treceg sunca

zonsondergang van de derde zon, ondraaglijke hittezalazak treæeg sunca, nepodnošljiva vrelina
het gebrom van machines, benauwde metalen cabinebrujanje mašina, skuèena metalna kabina
mijn wereld is leegte, alleen steen en stofmoj svet je praznina samo kamen i prašina
en af en toe een herinnering, weerkaatsingen van vervlogen tijdeni pokoje seæanje, odblesci davnina
hellingen van bergen, bossen, kristalheldere merenobronci planina, šume, kristalna jezera
mijn nieuwe omgeving wordt verwoest door de sfeermoje novo okruženje razara atmosfera
van hysterie, waanzin, ineenstorting van systemenhisterije, ludila, raspada sistema
het land wordt aangevallen door ziekten, een plaag als een chimerazemlju napadaju bolesti, pošast ko himera
de ultieme dilemma: overleven of stoppenkonaèna dilema: preživeti il' stati
ik overweeg de situaties die hierna zullen volgenrazmatram situacije koje uslediæe zatim
meedogenloze strijd of rust in de drankbespoštedna borba il' spokoj u raki
de onheilspellende nevel volgt me al dagenzloslutna izmaglica veæ danima me prati
maar wat zijn hier dagen als de tijd is stilgevallenali šta su ovde dani kad vreme je stalo
en het weinige dat overleefde is gevallen en gebrokeni ono malo preživelih je posrnulo i palo
schandelijke existenties, verwondingen hebben hen neergehaaldegzistencije sramne dotukle ih rane
de zonde is hun gids op de wegen van de duisternisporok im je vodilja na putevima tame
lichamen vervuilen met gif, iedereen is verslaafdtela zagadjuju otrovom, svi navuèeni su mahom
het gedragspatroon dat gedicteerd wordt door angst.obrazac ponašanja koji uslovljen je strahom.

alarm van de bewegingsdetector, bekende reflectie op de vizieralarm detektora kretanja, poznat odraz na viziru
de monsters zijn hier! ze zullen niet in vrede vertrekkennakaze su tu! neæe otiæi u miru
ik stuur een verkenningssonde om de donkere horde te overvliegenšaljem izvidjaèku sondu da preleti mraènu hordu
ik informeer de toren dat ze zich moeten voorbereiden op de strijdobaveštavam toranj da spreme se za borbu
en ik bid tot God, hoewel ik aan Hem twijfeli molim se bogu, mada sumnjam u njega
voor een slachting of triomf om dit lijden te beëindigenza pokolj ili trijumf da se okonèa ova beda
ik ontvang een signaal van de sonde, ongelooflijke gegevensprimam signal iz sonde, neverovatni podaci
over de kracht van de vijand. als er helden zijno neprijatelja snazi. ako postoje junaci
ben ik er geen van. met maximale snelheidnisam jedan od njih. maksimalnom brzinom
vlieg ik naar de basis, tot de botsing met de duinletim ka bazi, sve do sudara s dinom
situatie zonder uitweg, ik heb geen tijd om na te denkensituacija bez izlaza, nemam vremena da mislim
de controle over een deel van mij wordt overgenomen door instinctkontrolu nad delom mi preuzima instinkt
dat me met een waanzinnige race leidt naar de openingkoji sumanutim trkom vodi me put otvora
in de magmatische steen. de aandrijvingskamer brandt!u magmatskoj steni. gori pogonska komora!
ik laat het geluid van een doordringende explosie achter meostavljam za sobom zvuk eksplozije prodoran
ik verlies de grond onder mijn voeten, glijd als van een glijbaan.gubim tlo pod nogama, klizim ko niz tobogan.

pijnlijk wrijf ik over mijn achterhoofd, hoe lang was ik bewusteloos?bolno trljam potiljak, koliko bio sam bez svesti?
in het donker zoek ik de bron van het piepen, het wordt steeds frequenteru mraku tražim izvor piska, postaje sve cešæi
en als het geluid van een apparaat wanneer de zieke verbleekti ko zvuk aparata kad bolesni bledi
ononderbroken, de boodschapper van het einde dat volgtneprekidan, glasnik kraja koji sledi
licht ... vult de hele kamersvetlost ... ispunjava celu odaju
de flits verblindt mijn ogen, de pupillen vernauwenbljesak zaslepljuje oèi, zenice se skupljaju
langzaam word ik me bewust van de vormen van deze plekpolako postajem svestan oblika ovog mesta
perfecte tetraëder, in het midden een voetstuksavršen tetraedar, u centru podnožja pijedestal
rondom een cirkel beschreven met vreemde symbolenoko opisan krug meni starnim simbolima
pictografisch schrift, zeker al eonen oudpiktografsko pismo, sigurno staro je eonima
hoe ben ik hier gekomen? wat is deze plek?kako sam dospeo ovamo? šta je ovo mesto?
ik zie nergens een opening!? waar komt het licht vandaan?nigde ne vidim otvor!? odakle dopire svetlo?
ik vraag mezelf af terwijl ik de muurschildering bestudeerpreispitujem se dok proucavam mural
op een van de muren, beschrijft een ritueelna jednom od zidova, opisuje ritual
als ik het goed interpreteer is dit een soort tempelako ga dobro tumaèim ovo je neka vrsta hrama
de priesters vormen een cirkel rond de pictogrammensveštenici formiraju krug oko piktograma
op het voetstuk staat een jongen die met stralen uit zijn ogenna postolju stoji deèak koji zrakom iz oèiju
in de muur een doorgang opent naar een andere kameru zidu otvara prolaz u drugu prostoriju
waar hij gewapend binnenkomt, daaruit ontstaat een tekeningu koju ulazi naoružan odatle crtež se raèva
van een machtig goddelijke wezen en het lichaam van een dode jongenu prikaz moænog božanstva i leš mrtvog deèaka
de ceremonie van verlichting? een test voor jonge krijgers?obred prosveæenja? test za mlade ratnike?
of iets heel anders? maar de kamer op de afbeeldingil nešto sasvim treæe? al prostorija sa slike
is misschien mijn enige verbinding met het oppervlakje možda moja jedina veza sa površinom
met die gedachte kalmeer ik terwijl ik omringd ben door stiltetom se mišlju smirujem dok okružen tišinom
ik loop naar het centrum van de gelijkzijdige driehoekkoraèam ka središtu jednakostraniènog trougla
ik klim op het voetstuk met gespannen zintuigenpenjem se na postolje napetih èula
in afwachting van een wonder. het komt op hetzelfde momentu isèekivanju èuda. stiže istog sekunda
het lichaam wordt doordrongen door een kracht, uit de oogkassen spuit licht.telo prožima sila, iz oènih duplji svetlost kulja.

niets hoeft te zijn zoals het ooit was. de kennis is dichtbij, wees voorbereid op het epiloog, wanneer de visie van de machtige zich belichaamt door het leven.ništa ne mora biti ko što nekad je bilo. spoznaja je blizu, budi spreman za epilog, kad se vizija silnog otelotvori kroz život.

dat moment zal ik de rest van mijn leven herinnerentaj trenutak pamtiæu ostatak moga veka
als de onmetelijke witheid van de planeet van eeuwige ijskao nepregledno belilo planete veènog leda
als het gevoel van rust, genot, lichtkao oseæaj spokojstva, miline, svetla
ik trek mijn helm af, wrijf in mijn ogen, starend kijk ikskidam kacigu, trljam oèi, netremice gledam
betoverd, met een glimlach en de blik van een jongenopèinjen, sa osmehom i pogledom deèaka
beschermd en vredig in de schoot van de wolkenzaštiæen i spokojan u okrilju oblaka
en er zijn geen hekken meer of sporen van menselijke handeni nema više ograda ni traga ljudske ruke
alsof de storm achter me is, voor me een rustige havenko da nevreme je iza mene, ispred mirne luke
en zo gelukkig maar onvoorzichtig, op een moment sluit ik mijn ogeni tako sreæan ali neoprezan na tren sklopih oèi
en verdween als een druppel op een gloeiende plaati nestadoh ko kapljica na užarenoj ploèi
en als met een zwaard in mijn buik, toen snijdt een koudei kao maèem po stomaku tada preseèe me hladna
voorspelling me als een bliksemflits uit een somber hemelslutnja kao munja grom iz tmurna neba hada
voor me komen een paar kansen uit de openingispred mene par prilika izlaze iz otvora
en een zwarte wolk bedekt me als een grafbedekkingi prekri me crni oblak poput pogrebnog pokrova
een moment van stilte en spanningternutak tišine i napetosti kranje
flits van een laserpistool, ik ben gewond in mijn linkerhandbljesak laserskog pištolja, u levu ruku sam ranjen
ik schrik in een seconde, helemaal verbijsterd van angstja se prenuh u sekundi sav zaprepašæen od straha
met een golf van koud water zoals wanneer een dam breektuz talas hladne vode ko kad podigne se brana
en toen begreep ik helder wat me te wachten stondi tada jasno kao dan shvatih šta mi se sprema
ik zoek naar dekking maar er is geen dekkingokom tražim zaklon ali zaklona nema
meer reflexmatig maar bewust gooi ik me snel opzijviše refleksno no svesno brzo bacih se u stranu
ik vul beide pistolen en zet mijn helm weer oppunim oba pištolja vraæam kacigu na glavu
ik kijk, er zijn er te veel. ik gooi een neutronenbomgledam suviše ih ima. bacam bombu neutrona
de explosie verwoest de formatie van de cordonekspolozija razbija formaciju kordona
het zoemen van de laser, de geur van gebrande vleeszujanje fejzera, miris sprženog mesa
ik weet echt niet wat te doen als ik niet eens weet waar ik benne znam stvarno šta da radim kada ne znam ni gde sam
in de kamer ben ik, voor me een onmetelijke massau prostoriji sam ja, ispred nepregledna masa
terwijl ik willekeurig schiet vallen ze geruisloosdok nasumice pucam oni padaju bez glasa
ik draai me naar de uitgang maar ik kan niet naar buitenja se okreæem ka izlazu al da izadem ne mogu
een scherpe pijn, ik val (val, val)... geraakt in mijn beenoštar bol padam (padam, padam)... pogodjen u nogu
me overgeven? toch geef ik mijn leven niet op, het is te waardevolda se predam? ipak ne dam život suviše je vredan
ik grijp het pistool en schiet, schiet. er is weer een gevallengrabim pištolj pucam, pucam. pao je još jedan
en het gevoel van woede terwijl ik naar de gruwelijke monsters kijki oseæaj besa dok gledam grozne nemani
ach, laat het leven maar doorgaan! kom op, nu ben ik helemaal klaar! enma, nek ide život! dodjite, sad potpuno sam spreman! i
op de interface van de vizier valt een weerkaatsing van lichtna interfejs vizira pada odsjaj svetlosti
met druppels bloed...uz kapljice krvi...

een nieuwe eenheid van monsters valt aannovi odred spodoba se zaleæe obrušava
ik snijd als een furie, geen stap terugja kosim kao furija, ni korak ne ustruèavam
ik ben al lang getraind, nu komt alles terugdavno sam obuèavam, sad sve mi se vraæa
liquidatie met mijn blik als de scherpte van een zwaardlikvidacija pogledom kao oštricom maèa
nu beheers ik de situatie, ik zweef, ik manoeuvreersada vladam situacijom, levitiram, manevrišem
met de kracht van mijn geest desintegreer ik de beestensnagom svoga uma zveri dezintegrišem
ik kan me concentreren, ik beheers de techniekmogu da se skoncentrišem, tehnikom baratam
ik begrijp eindelijk de reden van hun komstrazlog njihovog dolaska napokon shvatam
ik zwaai met mijn handen, ik roep de wind opzamahujem rukama, pokreæem vetar
ik stuur de kristallen en vorm een spectrumusmeravam kristale i formiram spektar
ik straal de eenheid van alle energieën uit door de etherjedinstvo svih energija isijavam kroz etar
ik identificeer me met het midden, een kameleonpoistoveæujem se sa sredinom, kameleon
ik stop met zijn... ik straal als freon!prestajem da budem... sijam kao freon!

ik ga naar de oppervlakte uit deze hel. ik spring omhoog met een geiser van zand, bloed en glaskreæem ka površini iz ovog pakla. izleæem uz gejzir peska krvi i stakla

ik zweef boven de woestijn naar de groep duinenlebdim nad pustinjom do grupacije dina
ik wijs naar hen, uit de grond groeit een bergupirem prst ka njima iz zemlje raste planina
er ontspringen rivieren, langs de oevers groeien bossenpod njom izviru reke, duž obala rastu šume
ik word een bovennatuurlijke kracht, voor altijd aanwezigpostajem natprirodna sila, prisutan za uvek
in het universum en in het bewustzijn van de nakomelingenu svemiru i u svesti potomaka
de wereld schrijft een boek op basis van fragmentensvetu knjigu pišu na osnovu odlomaka
van mijn leven, triomf over de afschuw van de duivelmog života, trijumfa nad nakazama sotone
verre kolonies sieren tempels met mijn iconen.dalekih kolonija hramove krase moje ikone.